(مسأله ٦١٢) اگر در كلمه‌اى قبل از «واو» پيش يا قبل از «يا» زير يا قبل از «الف» زبر باشد، بايد آن را كشيده بخواند بطورى كه حرف «الف، واو و يا» آشكار گردد مانند: «ضالّين، جآء، جى ء وسوء».

(مسأله ٦١٣) احتياط مستحب آن است كه اگر بعد از نون ساكن يا تنوين يكى از حروف «يرملون» باشد ادغام كند، به اين معنى كه نون را حذف وحرف بعدى را با تشديد بخواند.

(مسأله ٦١٤) اگر حرف اول كلمه‌اى يكى از حروف شمسى از قبيل «ت، ث، د، ذ، ر، ز، س، ش، ص، ض، ط، ظ، ل، ون» باشد، والف ولام تعريف بر آن وارد شود بايد لام حذف شود واين حروف با تشديد خوانده شود، مانند: «الرحمن» كه «لام» خوانده نمى‌شود و «را» با تشديد تلفظ مى‌گردد، اما درغير اين حروف لام بطور معمولى خوانده مى‌شود مانند: «الحمد، العالمين».

(مسأله ٦١٥) در جايى كه دو حرف مثل هم در يك كلمه جمع شوند مثل «مدّ» وردّ بايد ادغام شود، ولى اگر در دو كلمه باشند وحرف اول آن ساكن باشد ادغام لازم نيست اگرچه بنابر احتياط ادغام شود بهتر مى‌باشد مثل: اذهب بكتابى، يدرككم.

(مسأله ٦١٦) مى‌توان: «مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‌» را به صورت: «مَلِكِ يَوْمِ الدِّيْنِ» و «الصِّرَاطَ» رابا سين و صاد و «كُفُواً» را با فاى ساكن و يا با حركت ضمّه و پيش و با و او و يا همزه خواند. و قرائت‌هايى كه در زمان پيغمبر صلى الله عليه و آله وائمه اطهار عليهم السلام مشهور نيستند، قرائت با آنها جايز نيست.

(مسأله ٦١٧) اگر بخواهد در سوره توحيد، «احد» را به «اللَّهُ الصَّمَدُ» وصل كند، بنابراحتياط واجب بايد دال را با ضمه و صداى پيش و نون را با كسره و صداى زير بخواند به اين گونه: «أَحَدُنِ اللَّهُ الصَّمَدُ».

(مسأله ٦١٨) اگر نماز گذار مدتى را با اعتقاد به صحت كلمه‌اى با اعراب يا بنا يا حركت خاصى يا مخرج ويژه‌اى، نماز خوانده باشد وبعد معلوم شود اشتباه بوده است، نمازش صحيح مى‌باشد.

(مسأله ٦١٩) مى‌توان قرائت را به يكى از قرائتهاى هفتگانه مشهور خواند ولى خواندن به قرائتهاى غير مشهور جايز نيست، پس خواندن «مَلَكَ يَوْمِ الدِّيْنِ» با صيغه گذشته كه كاف آن زبر داشته باشد، درست نيست.

(مسأله ٦٢٠) بنابراحتياط واجب بلند خواندن حمد وسوره نماز صبح ومغرب وعشا وآهسته‌