است ولى احتياط آن است كه گفتن بسمله در تمام سوره‌ها ترك نشود مگر در سوره برائت. پس اگر بسمله رابراى سوره‌اى معين نمود، نمى‌تواند سوره ديگرى با آن بخواند مگر آن كه بسمله را براى آن سوره اعاده كند. همچنين اگر بدون تعيين سوره، بسمله را بگويد يا آن را تعيين كند ولى فراموش نمايد كه بسمله را براى چه سوره‌اى گفته است بايد بسمله را اعاده نمايد و اگر بين چند سوره مردد باشد تا تعيين نكرده بسمله گفتن اثرى ندارد. اگر از اول قصد سوره معينى داشته باشد يا عادتش چنين باشد ولى بعد از حمد بسمله را براى سوره ديگرى بخواند كافى است واعاده آن لازم نيست. اگر طبق عادت بسمله رابراى سوره توحيد بگويد، همين مقدار در تعيين كفايت مى‌كند اگرچه سوره توحيد در آن لحظه در ذهنش نباشد و اگر سوره معينى را قصد كند ولى وقتى بسمله را گفت سوره ديگرى بر زبانش جارى گردد، در اين صورت مى‌تواند بر نيت اول بماند وسوره معين را بخواند وضررى ندارد.

(مسأله ٦٠٧) خواندن دو سوره در يك ركعت از نماز واجب يا مستحب مانعى ندارد.

(مسأله ٦٠٨) مشهور قائلند كه سوره والضحى والم نشرح يك سوره مى‌باشند نيز سوره فيل ولايلاف يك سوره هستند، ولى اين قول محل اشكال است و در هر صورت خواندن يكى از آنها نيزكافى است اگرچه احتياط اولى وبهتر است.

(مسأله ٦٠٩) بايد قرائت نماز گزار صحيح وموافق با نوشته قرآن يا يكى از قراءات هفتگانه باشد، پس نمازگزار بايد حروف كلمات را از مخارج خودش آن گونه كه در زبان عربى لازم است ادا كند وهركلمه‌اى را از جهت حركات، سكنات، حذف، قلب، ادغام، مدّ واجب وغير اينها را موافق با شيوه عربى صحيح بيان نمايد، و اگر از روى عمد والتفات در يكى از موارد مذكور اخلال كند، نمازش باطل است.

(مسأله ٦١٠) همزه وصل در كلمه هاى: «اللَّه، الرحمن، الرحيم، اهدنا» وغير اينها اگر با كلمه قبلى خوانده شود بايد حذف شود و اگر در صورت وصل كردن، همزه را حذف نكند قرائت باطل خواهدبود، اما همزه قطع در كلمه هاى: «اياك، انعمت» و مانند آن، بايد خوانده شود و چنان‌چه نخواندقرائت باطل مى‌شود.

(مسأله ٦١١) احتياط مستحب آن است كه در قرائت نماز، وقف به حركت يا وصل به سكون نكند.