است كه آن را يك سال تعريف كند، چنان‌چه مالك پيدا شد آن را به مالك بدهد، ولى اگر مالك پيدا نشود بلكه ملتقط اوّل را پيدا كند، جايز است به او بدهد چنان‌چه مطمئن باشد كه او به وظيفه خود عمل مى‌كند، دراين صورت بر ملتقط اوّل است كه تا يك سال كامل تعريف كند اگرچه به ضميمه تعريف ملتقط دوّم، ولى اگر هيچ كدام را بعد از پايان سال پيدا نكرد، تخيير قبلى كه عبارت از تملّك يا صدقه دادن ياباقى گذاردن براى مالك است، جارى مى‌باشد.

(مسأله ١٩٤٧) استمرار تعريف در طول سال معتبر است و چنان‌چه تعريف به اعلان باشد هر سه روزيك بار تعريف كند كافى است، ولى اگر تعريف به چسباندن اعلاميه به ديوار و مانند آن باشد، نياز به تكرار نيست چون مادامى كه اعلاميه موجود است خودش اعلام است.

(مسأله ١٩٤٨) تعريف بايد در جايى باشد كه لقطه پيدا شده است، چون احتمال دارد كه مالك به آنجابرگردد و در غير آن، مجزى نيست.

(مسأله ١٩٤٩) اگر التقاط (پيداكردن لقطه) در دشت‌ها و صحراها صورت بگيرد، چنان‌چه در آنجا مسافرانى باشند به آنها تعريف كند، ولى اگر از مسافر خالى باشد، احتياط آن است كه بايد تعريف در جاهاى نزديك كه گمان دارد مالك در آن جاها مى‌باشد صورت بگيرد.

(مسأله ١٩٥٠) اگر (لقطه) در راه عمومى يا در بازار يا در ميدان شهر و مانند اينها پيدا شود، واجب است كه تعريف در محل اجتماع مردم مانند بازار و محل اقامه جماعات و مجالس عمومى و مانند اينها كه گمان مى‌رود مالك در آنجاها باشد انجام بگيرد.

(مسأله ١٩٥١) اگر در خارج از شهر خودش چيزى را پيدا كند، جايز است كه مسافرت نمايد و براى تعريف شخص امينى را نايب بگيرد، ولى آوردن آن به شهر خودش جايز نيست.

(مسأله ١٩٥٢) اگر در منزلگاه سفر، مالى را پيدا كند، جايز است كه همراه مال سفر نمايد، سپس در شهر به مسافران اعلام نمايد.

(مسأله ١٩٥٣) اگر در شهر خود چيزى را بيابد، جايز است كه مسافرت كند و براى تعريف نايب بگيرد.

(مسأله ١٩٥٤) تعريف بايد به گونه‌اى باشد كه شنونده متوجه مال گمشده خود بشود، بنابراين اگربگويد: چه كسى چيزى يا مالى گم كرده است، كفايت نمى‌كند، بلكه بايد اين طور بگويد: «كسى كه طلا يا نقره يا ظرف و لباسش را گم كرده است» و از گفتن تمام صفات آن خوددارى‌