جنسى آبى خارج شود بايد غسل كند، ولى چنان‌چه قبل از غسل محدث به حدث اصغر باشد، واجب است كه جمع بين وضو و غسل كند، اما چنان‌چه آبى بدون شهوت و هيجان از او خارج شود، ظاهراً غسل بر او واجب نيست اگرچه بهتر است غسل كند.

(مسأله ١٧٢) اگر نداند رطوبت خارج شده منى است، چنان‌چه با شهوت وجستن وسستى بدن همراه باشد حكم منى را دارد و اگر يكى از اين سه نشانه نباشد حكم منى را ندارد و در بيمار چنان‌چه باشهوت وسستى همراه باشد، حكم منى را دارد و اگر يكى از آن دو منتفى شود، آثار منى بر او مترتب نمى شود.

(مسأله ١٧٣) كسى كه روى بدن يا لباسش منى ببيند و بداند كه از خودش است، بايد غسل كندونمازهايى را كه خوانده داخل وقت اعاده و خارج وقت قضا كند و چنان‌چه در نمازى شك كند كه آياقبل از جنابت بوده است يا بعد از آن، در صورتى كه زمان جنابت معلوم و زمان نماز مجهول باشد، چنان‌چه شك در وقت باشد اعاده كند، اما اگر شك در خارج وقت باشد قضا لازم نيست و اگر زمان نماز معلوم و زمان جنابت مجهول باشد، اعاده و قضاء واجب نيست، ولى اگر زمان هر دو مجهول باشد، اعاده فقط در وقت واجب است.

(مسأله ١٧٤) اگر جنابت بين دو نفر مردد شود و هر يك از آن دو بداند كه يا خودش يا ديگرى جنب است، مثل اين‌كه هر دو از يك لباس استفاده مى‌كنند، چنان‌چه هر دو بتوانند امام جماعت بشوند، بايد هر دو غسل كنند تا بتوانند به يكديگر اقتدا نمايند و چنان‌چه يكى از آنها بتواند امام جماعت بشوددومى بايد غسل كند، تا بتواند به او اقتدا كند و اگر هر كدام به عدالت ديگرى معتقد نباشد، مى‌توانند فرادى وبدون غسل نماز بخوانند، ولى اگر سومى به عدالت هر دوى آنها معقتد باشد، واجب است به كسى كه غسل نكرده اقتدا نكند.

(مسأله ١٧٥) رطوبت مشكوكى كه بعد از خروج منى و غسل خارج مى‌شود، چنان‌چه قبل از غسل به بول استبراء نكرده باشد، بايد دوباره غسل كند و اگر به بول استبراء كرده باشد غسل لازم نيست.

(مسأله ١٧٦) اگر بداند رطوبت خارج شده يا بول است يا منى، چنان‌چه قبل از آن از حدث اكبرواصغر پاك بوده باشد، غسل و وضو بر او واجب مى‌شود واگربداند كه بول است وضو براو واجب مى‌شود واگربداند كه منى است، فقط غسل براو واجب مى‌شود.