فرار از دادن قرض سفركند، بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر هدف از سفر فعل مباح باشد مانند گردش اگرچه در سفر معصيتى انجام بدهد، مثل دروغ گفتن يا غيبت كردن يا خوردن شراب يا ترك نماز بايد نماز را شكسته بخواند. اگرخود سفر حرام است اما هدف از آن، ترك واجب يا فعل حرام نيست، مانند آن‌كه قسم خورده كه روزبارانى سفر نكند يا از طرف كسى كه اطاعت او واجب است از مسافرت نهى شده و با وجود آن چنين سفرى را انجام دهد، در اين صورت بايد نماز را تمام بخواند. در سفر معصيت فرقى نيست كه خود سفر يا هدف از آن معصيت باشد.

(مسأله ٩١٥) اگر سفر او سفر حرام نيست، اما با وسيله غصبى يا بر زمين غصبى، مسافرت كندنمازش شكسته است. ولى اگر سفر با مركب غصبى به قصد فرار كردن از صاحب مركب باشد، نمازتمام است.

(مسأله ٩١٦) سفر بايد از ابتدا تا انتها مباح باشد، پس اگر در بين راه قصد معصيت كند، بنابراظهربايد نماز را تمام بخواند وبنابراحتياط مستحب بين قصر وتمام جمع نمايد وآنچه را قبلًا شكسته خوانده است در صورتى اعاده ندارد كه مسافت شرعى را طى نموده باشد. اگر تاكنون به اندازه مسافت شرعى راه نرفته است، بايد در وقت اداء و اگر در خارج از وقت است قضا نمايد. اگر در بين راه ازقصد معصيت بر گردد، چنان‌چه باقى مانده راه هشت فرسخ باشد يا چهار فرسخ باشد و بخواهد برود و بر گردد، بايد نماز را شكسته بخواند. اگر باقى مانده به اندازه مسافت شرعى نيست، بايد تمام بخواند بلى، چنان‌چه از جايى كه شروع به بازگشت مى‌كنند تا وطن او هشت فرسخ باشد، بايد شكسته بخواند.

(مسأله ٩١٧) اگر سفر از ابتدا بقصد معصيت باشد وبعد به مباح عدول كند، چنان‌چه راه باقيمانده ولو به صورت تلفيقى به اندازه مسافت باشد از هنگام شروع به سفر مباح بايد نمازش را شكسته بخواند. ولى اگر قبل از شروع به مسافرت بخواهد نماز بخواند، بايد تمام بخواند.

(مسأله ٩١٨) كسى كه از سفر معصيت برمى گردد وبرگشت مسافت شرعى باشد، اگرچه توبه نكرده نماز را بايد شكسته بخواند. كسى كه به قصد كار حرام مثلًا به كربلاء مسافرت كند و با رسيدن به كربلا، از كار حرام اجتناب و توبه كند و از هنگام شروع به بازگشت، ولو اولين قدم را براى سفر مباح برداردهرچند تاكنون در كربلا است بايد نماز را شكسته بخواند.

(مسأله ٩١٩) اگر هدف از سفر در مجموع طاعت ومعصيت باشد، نماز را بايد تمام بخواند.