كمبود قرار دهد، نمازش درست است. اگر نماز احتياط را نشسته بخواند وقبل از ركوع متوجه شود، بايد آن را رها كندوركعت ناقص را ايستاده وبدون تكبيرهً الاحرام بجا آورد. اگر بعد از ركوع نماز احتياط كه نشسته بجامى آورد متوجه شود، بايد نماز را اعاده كند. اگر در بين نماز احتياط بفهمد كه نقص نماز كمتر از نمازاحتياط است، مثل آن‌كه بين دو وچهار شك كند وبنابر چهار بگذارد وتشهد وسلام دهد وبعد دوركعت نماز احتياط ايستاده را شروع كند وبفهمد كه يك ركعت ناقص بوده، چنان‌چه ركوع ركعت دوم رانخوانده باشد، ركعت اول نماز احتياط را ركعت چهارم به حساب آورد نمازش صحيح است. ولى اگربعد از ركوع ركعت دوم نماز احتياط متوجه شود، بايد نماز را اعاده كند. اگر بعد از نماز احتياط معلوم شود كه نقص همان است كه از اول احتمال داده است، نماز احتياط مجزى است و اگر غير آن باشد، چنان‌چه نقص بيش از نماز احتياط بوده وقابل تدارك است، بايد آن را تدارك كند ونماز صحيح است و اگر قابل تدارك نباشد، بايد نماز را اعاده كند، مثلًا اگر بين ركعت سوم وچهارم شك كند و بنا را بر چهار بگذارد وبعد يك ركعت احتياط ايستاده بخواند وقبل از انجام دادن فعل منافى بفهمد كه دوركعت ناقص بوده، بايد نماز را بايك ركعت ديگر تمام كند و دو سجده سهو براى زيادى سلام در اصل نماز وزيادى آن در نماز احتياط انجام دهد ..

(مسأله ٨٨٥) آنچه در نمازهاى واجب از احكام سهو در زيادى وكمى وشك در محل يا بعد ازتجاوز محل يا شك بعد از فراغ وغير آن جارى است در نماز احتياط نيز جارى مى‌شود، بنابر اين اگردر عدد ركعت‌هاى نماز احتياط شك كند، بنا را بر اكثر بگذارد مگر آن‌كه مفسد نماز باشد.

(مسأله ٨٨٦) اگر شك كند نماز احتياط را خوانده است يا نه بنا را بر نخواندن گذاشته، آن را بخواندمگر اين‌كه بعد از خروج وقت يا بعد از انجام دادن كار به طور عمدى وسهوى كه با نماز منافات دارد، شك كند، در اين صورت اعاده لازم نيست.

(مسأله ٨٨٧) اگر در نماز احتياط ركنى را اضافه يا فراموش كند ونتواند تدارك نمايد، بايد نماز را اعاده كند. اگر در عدد ركعات نماز شك كند جز در صورتهاى نُه گانه شك سبب باطل شدن نماز است، بنابر اين اگر در عدد ركعت‌ها شك كند و به يك طرف گمان نرود، نماز باطل است. اگر در نماز صبح يامغرب شك كند يا در دو ركعت اول چهار ركعتى شك نمايد يا در دو ركعت اخير آن شك كند كه ازشكهاى نُه گانه نباشد، نماز باطل است.