در حمد يا در آيه قبلى شك نمايد، نبايد به شك خود اعتنا كند، يا در حال ركوع در خواندن قرائت يا درحال سجود در ركوع شك كند، به شك خود اعتنا نكند. امّا اگر شك او قبل از دخول در جزء ديگرباشد، بايد آن را انجام دهد، مثل آن‌كه قبل از قرائت در تكبيرهً الاحرام يا قبل از ركوع در قرائت شك كند ويا قبل از سجده- اگرچه براى سجده خم شده باشد- در ركوع شك كند يا هنگام نشستن يادرحال ايستادن در سجده يا تشهد شك كند يا درحال تعقيب نماز قبل از انجام دادن عمل منافى عمداً ياسهواً در سلام دادن شك كند، كه بايد برگردد و جزء مشكوك را انجام دهد.

(مسأله ٨٧٢) جزئى كه بعداز وارد شدن در آن برگشتن جايز نيست، بايد از اجزاى واجب باشد، پس اگر در حال قنوت در قرائت شك كند بايد آن را بخواند.

(مسأله ٨٧٣) اگر بعد از فراغ از هر جزء در صحت آن شك كند اگرچه داخل جزء ديگرى نشده، بنا را بر صحت بگذارد، پس اگر بعد از تكبيرهً الاحرام يا بعد از خواندن آيه‌اى يا كلمه‌اى در صحت آن شك نمايد، نبايد به شك خود اعتنا كند.

(مسأله ٨٧٤) اگر مشكوك را در محل بجا آورد وبعد معلوم شود كه قبلًا انجام داده بود، در صورتى كه ركن نباشد نماز صحيح است و اگر مشكوك را بعد از تجاوز محل بجا نياورد وبعد معلوم شود كه انجام نداده است، چنان‌چه بتواند بايد انجام بدهد و اگر نتواند (يعنى از محل آن گذشته باشد) نمازصحيح است مگر اين‌كه ركن باشد كه در اين صورت باطل است.

(مسأله ٨٧٥) اگر در حال انجام دادن فعلى، شك كند كه آيا در افعال قبلى شك كرده است يا نه، به شك خود اعتنا نكند وهمچنين اگر بعد از تجاوز محل شك نمايد كه آيا سهو نموده يا نه، نبايد به شك خود اعتنا كند. ولى اگر در سهو وعدم آن شك كند وقابل جبران باشد بنابر اصحّ بايد بجا آورد.

(مسأله ٨٧٦) اگر در عدد ركعات نماز شك كند، بنابراحتياط مستحبى مقدارى فكر نموده، چنان‌چه در نماز صبح يا مغرب يا دو ركعت اول نمازهاى چهار ركعتى باشد، نمازش باطل است. اما در غير اين موارد چنان‌چه ذكر سجده دوم ركعت دوم تمام شده ولى سر از سجده بر نداشته است، در عدد ركعات نماز شك كند، در اينجا دوحالت دارد:

اول: آن‌كه شك قابل علاج نيست ونماز باطل است.