(مسأله ٨٣٣) مأموم مى‌تواند ذكر ركوع يا سجود را بيشتر از امام بگويد ومى تواند ذكرهاى مستحبى مانند تكبير، ركوع وسجود را نيز كه امام نمى‌گويد بگويد و اگر امام بعد از سجده دوم ننشينديا تسبيحات اربعه را يك بار بگويد ومأموم از كسى تقليد كند كه قائل به وجوب نشستن بعد از سجده دوم وسه بار گفتن تسبيحات باشد، بايد بعد از سجده بنشيند وتسبيحات اربعه را نيز سه بار بگويد.

(مسأله ٨٣٤) اگر مأموم نداند كه امام در دو ركعت اول نماز است يا در دو ركعت دوم، مى‌تواند حمدوسوره را به قصد قربت مطلقه بخواند و اگر بعد معلوم شود كه در دو ركعت اول بوده ضررى ندارد.

(مسأله ٨٣٥) اگر در ركعت دوم امام اقتدا كند، قرائت را امام متحمل مى‌شود و در قنوت وتشهد امام را متابعت كند ومستحب است موقع خواندن تشهد انگشتان دست وپا را به زمين بگذارد وزانوها را بلند كند و وقتى امام براى ركعت سوم بر مى‌خيزد مأموم بايد بنشيند وتشهد بخواند وزودبلند شود وتسبيحات اربعه را بگويد تا به امام در ركوع ملحق شود و وقتى امام در ركعت چهارم تشهدمى خواند، مأموم مخيّر است بر خيزد وتسبيحات اربعه را بگويد يا براى متابعت، تشهد بخواندووقتى امام سلام داد، بلند شود و ركعت چهارم خود را منفرد بخواند.

(مسأله ٨٣٦) كسى كه فرادى نماز خوانده است، مى‌تواند به جماعت اعاده كند، امام باشد يا مأموم. اگر به جماعت خوانده باشد چه امام بوده باشد چه مأموم، مى‌تواند امام جماعت افراد ديگرى شود، ولى همان مأمومين بار ديگر نمى‌توانند نماز جماعت را اعاده كنند. اگر امام ومأموم نماز رافرادى بخوانند، بنابراظهر اقتدا به يكديگر صحيح نيست، مگر آن‌كه شخص ديگرى كه نمازش رانخوانده است در جماعت آنها حاضر شود.

(مسأله ٨٣٧) اگر بعد از اعاده نماز، معلوم شود كه نماز اولش باطل بوده است، نماز دوم، مجزى خواهد بود.

(مسأله ٨٣٨) اعاده نماز فرادى مشروعيت ندارد مگر آن‌كه احتمال خللى در نماز اوّل بدهد اگرچه به حسب ظاهر صحيح باشد.

(مسأله ٨٣٩) اگر امام، با اعتقاد به دخول وقت نماز بخواند ومأموم معتقد به دخول وقت‌