ذنوب مؤمنان كه اهل طاعت باشند كه طريق انابت پيش گيرند الْوَدُودُ دوست مر آن كس را كه مطيع او شود و بجهت طلب رضاى او از معاصى اجتناب نمايد و مراد بمودت او سبحانه با بنده اعطاى نعم جليله و مرتبه رفيعه است باو و قبول اعمال او مانند عطاى و دود آنچه مرغوب باشد بهر كه مطلوب او بود، و گويند كه مراد بمودت او مداومت القاى محبت بنده است در قلوب عباد كقوله تعالى‌ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا و زهرى در تفسير أسماء اللَّه آورده كه جايز است و دود فعول باشد بمعنى مفعول چون ركوب و حلوب يعنى بندگان صالح و متقى او را دوست مى‌دارند بجهت معرفت ايشان بفضل و كرم او و استغراق ايشان باسباغ آلاء و نعم او بعد از آن فرمود كه و دود خواه بمعنى فاعل باشد و خواه بمعنى مفعول متضمن مدح او سبحانه باشد زيرا كه حق سبحانه اگر بندگان را دوست دارد از فضل و كرم اوست و اگر بندگان او را دوست دارند بجهت معرفت ايشان است بفضل و احسان او.

(١٥)- ذُو الْعَرْشِ‌ خداوند عرش عظيم و خالق آن يا مالك ملك و علو رفعت بينهايت او الْمَجِيدُ بزرگوار در ذات و صفت و غالب بر جميع مكونات و مى‌تواند بود كه مجيد بمعنى مجدود باشد يعنى جميع مخلوقات تمجيد و تعظيم او ميكنند و بنا بر اين فعيل بمعنى مفعول باشد.

(١٦)- فَعَّالٌ‌ او كننده است‌ لِما يُرِيدُ هر چه خواهد ايراد صيغه مبالغه بجهت غايت كثرت آن چيزيست كه اراده ميكند و احداث مينمايد و بعد از ذكر صفات كمال خود خبر ميدهد از حال جميع كفره على الاجمال بقوله:

(١٧)- هَلْ أَتاكَ‌ آيا آمد بتو حَدِيثُ الْجُنُودِ سخن لشكرهاى اهل كفر كه بر انبياء عليهم السّلام بيرون آمدند و با ايشان كمر عناد و عدوات بر ميان بستند و تكذيب ايشان نمودند و بسبب آن بعذاب دنيا و عقبى گرفتار شدند، استفهام براى تقرير است يعنى بتحقيق كه خداى تعالى خبر جنود كفر بتو اعلام نمود تا تسلى تو باشد و موجب صبر تو بر ايذاء و تكذيب قوم و تخويف ايشان از وقوع مثل آن عقاب بر ايشان و ظفر و نصرت تو بر ايشان هم چنان كه انبياء بر اعداء مظفر و منصور شدند.

(١٨)- فِرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ اين بدل جنود است و مراد بفرعون فرعون و اتباع او است و اكتفاء بذكر او بجهت آنست كه او مضل و مغوى ايشان بود و همه تابع او بودند يعنى تو شناختى حديث فرعون و قوم او را و قبيله ثمود را كه آن تكذيب ايشان بود و استيصال بسبب آن و غالبشدن انبياء عليه السّلام بر ايشان‌