قطع رابطه میان کار و مالکیت رد کند. سوسیالیستها مخالف مالکیت اموری که با کار شخصی تولید شده باشد نیستند ولی اغلب مخالف ارث میباشند؛ کما اینکه ممکن است کسی طرفدار سرمایه داری ولی مخالف ارث باشد؛ هرچند هنوز اطلاع نداریم همچو شخصی در دنیا وجود داشته است یا وجود دارد. اما ملازمهای میان سرمایه داری، یعنی مالکیت ابزار تولید، و قبول ارث نیست، زیرا هرکدام از ایندو (سرمایه داری و ارث) ملاک و مبنای جداگانه دارند. سوسیالیستها مدعی هستند که ارث بزرگترین مظهر بیعدالتی و بزرگترین عامل وجود سرمایه داری است؛ بدون ارث سرمایه داری امکان پذیر نیست. این نظر البته صحیح نیست، به دلیل اینکه تاریخ نشان میدهد سرمایه داران زیادی را که از پدر و مادر فقیر به دنیا آمدهاند و تدریجاً ثروت کلانی که از نظر سرمایهدار مشروع است به چنگ آوردهاند. به هر حال لازمه پذیرفتن سرمایه داری پذیرفتن ارث نیست، کما اینکه لازمه پذیرفتن مالکیت و ارث پذیرفتن سرمایه داری یعنی مالکیت ابزار تولید، خواه وسائل طبیعی یعنی زمین و آب و خواه وسائل مصنوعی یعنی ماشینهای تولید، نیست.

٤. طرفداران ارث به نقل فلیسین شاله در جزوه سرمایه داری و سوسیالیسم صفحه ٢٢ مجموعاً سه دلیل برای مشروع بودن ارث ذکر کردهاند:.

الف. «حق ارث گذاردن نتیجه منطقی حق مالکیت است. انسان مختار است آنچه را که مالک است از بین ببرد یا ببخشد؛ بنابراین میتواند دستور دهد که بعد از مرگ او آن را به دیگران ببخشند، یعنی میتواند آن را به ارث بگذارد. با از بین رفتن کسی که شیء را تولید کرده است شیء از بین نمیرود. بنابراین آن کس میتواند اشخاصی را که باید بعد از مرگ او شیء را صاحب شوند تعیین کند.».

ب. «ارث از نقطه نظر اخلاقی، مشروع بلکه ممدوح است، زیرا سبب تقویت رابطه خانوادگی میشود. فی الحقیقه امید اینکه بتوانند برای اطفال خود آسایش و رفاهیت بیشتری فراهم نمایند، سبب تحریک فعالیت پدر و مادر و تشویق آنها به زحمت کشیدن میگردد.».

ج. «از نقطه نظر اجتماعی ارث مفید بلکه لازم است. اگر ارث مرسوم نبود آدمیان همینکه به سن معینی میرسیدند دیگر کار نمیکردند، آنچه را که قبلًا تولید نموده بودند به مصرف میرسانیدند. جامعه را میتوان به شخصی تشبیه کرد که احتیاج به محصول فراوان دارد و از تمام ترقیات و تمام عواملی که تشویق به کار