بنابراین قرآن جهاد را منحصراً و منحصراً نوعی دفاع میداند و تنها در مورد یک تجاوزی که وقوع پیدا کرده باشد اجازه میدهد. ولی در جلسه پیش گفتیم نمیتوان جهاد برای بسط ارزشهای انسانی را ولو در خطر نیفتاده باشد محکوم کرد؛ و نیز گفتیم مسئله تجاوز مفهوم عامّی است، یعنی تجاوز لازم نیست تجاوز به جان انسان باشد، لازم نیست به مال باشد، لازم نیست تجاوز به ناموس باشد، لازم نیست تجاوز به سرزمین باشد، حتی لازم نیست تجاوز به استقلال باشد، لازم نیست تجاوز به آزادی باشد، اگر یک قوم به ارزشهایی که آن ارزشها ارزش انسانی به شمار میرود تجاوز کند باز تجاوز است.

میخواهم برایتان یک مثال سادهای عرض بکنم: در زمان ما مساعی زیادی به کار برده میشود برای اینکه ریشه بعضی از بیماریها کنده بشود. هنوز علل اساسی بعضی از بیماریها مثل سرطان کشف نشده و قهراً راه علاج و چاره هنوز به دست نیامده است. ولی فعلًا یک سلسله داروهایی هست که مردم از این داروها برای مدت موقت و برای تأخیر اثر این بیماریها هم که شده استفاده میکنند. اگر ما فرض کنیم که مؤسسهای علاج یک بیماری را کشف کرد و آن مؤسساتی که از وجود این بیماری استفاده میکنند و آن کارخانههایی که داروهایی میسازند که فقط برای این بیماری به درد میخورد و اگر این بیماری نباشد آنها چه بسا میلیونها یا میلیاردها دلار صدمه میخورند اینها برای اینکه بازارشان از میان نرود و خراب نشود بخواهند این کشفی که برای انسانها این قدر عزیز است از بین ببرند، افرادش را از بین ببرند، فرمولهای کشف شده را از بین ببرند که کسی نفهمد چنین چیزی هست، حال آیا باید از یک چنین ارزش انسانی دفاع کرد یا نه؟ آیا ما میتوانیم بگوییم: به جان ما و به مال ما که کسی حمله نکرده، به ناموس ما و به استقلال ما و به سرزمین ما که کسی کاری نداشته، یک بابایی در یک گوشه دنیا یک کشفی کرده، یک بابای دیگر هم دارد آنها را از بین میبرد، به من چه؟ اینجا جای «به من چه» نیست، اینجا یک ارزش انسانی است که در معرض خطر قرار گرفته است، تجاوز به یکی از ارزشهای انسانی صورت گرفته است. بنابراین ما اگر اینجا در مقام معارضه و جنگ برآییم آیا متجاوزیم؟ نه، نیستیم، بلکه بر ضد تجاوز قیام کرده و با متجاوز جنگیدهایم.