آیات جهاد که همین آیات است نازل شد. ببینید لحن آیات این است: انَّ اللَّهَ یدافِعُ عَنِ الَّذینَ امَنوا خدا از اهل ایمان دفاع میکند. خدا خیانتکارهای کافرپیشه را دوست نمیدارد، اشاره به اینکه اینها به شما خیانت کردند، اینها کفران نعمت کردند.

آنوقت میفرماید: اذِنَ لِلَّذینَ یقاتَلونَ بِانَّهُمْ ظُلِموا اجازه داده شد به این مردمی که دیگران به جنگ اینها آمدند، که بجنگند؛ یعنیای مسلمانان! حالا که کافران به جنگ شما آمدهاند پس بجنگید. این درست حالت دفاع است. چرا این اجازه داده شد؟ به دلیل اینکه مظلوم باید از خودش دفاع کند. بعد هم وعده یاری میدهد: وَ انَّ اللَّهَ عَلی نَصْرِهِمْ لَقَدیرٌ. الَّذینَ اخْرِجوا مِنْ دِیارِهِمْ بِغَیرِ حَقٍّ الّا انْ یقولوا رَبُّنَااللَّهُ ما به این مردم که آنها را از شهر و دیار خودشان به ناحق بیرون کردند و جرمی نداشتند جز اینکه میگفتند پروردگار ما خداست. اجازه جهاد میدهیم؛ جرمشان این بود که گفتند: رَبُّنَا اللَّهُ. چنین مردمی را ما اجازه میدهیم بجنگند.

ببینید لحن چقدر لحن دفاع است. بعد فلسفه کلی جهاد را ذکر میکند. قرآن عجیب است در بیان کردن حقایق و در اینکه نکات را یادآوری میکند. بعد که این جمله را میگوید کأنّه قرآن مواجه شده با همین سؤالات و اشکالاتی که مسیحیها میکنند کهای قرآن! تو کتاب آسمانی هستی، تو یک کتاب دینیای، تو چگونه اجازه جنگ میدهی؟ جنگ بدچیزی است، تو همهاش بگو صلح، بگو صفا، بگو عبادت.

قرآن میگوید: نه، اگر در مواقعی که تهاجم از نقطه مقابل شروع میشود این طرف دفاع نکند سنگ روی سنگ بند نمیشود، تمام مراکز عبادت هم از میان میرود: وَ لَوْلا دَفْعُ اللَّهِ النّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِیعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ یذْکرُ فیهَا اسْمُ اللَّهِ اگر خدا به وسیله بعضی جلو تهاجم بعضی دیگر را نگیرد تمام این صومعهها، مراکز عبادت خراب میشود، مراکز یهودیها از بین میرود؛ مراکز صوفیها، مساجد عبادت مسلمانها از بین میرود؛ یعنی طرف تهاجم میکند و هیچ کس آزادی پیدا نمیکند خدا را به این شکل عبادت کند.

قرآن بعد هم وعده نصرت میدهد: وَ لَینْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ ینْصُرُهُ انَّ اللَّهَ لَقَوِی عَزیزٌ خدا هرکسی که او را یاری کند یعنی حقیقت را یاری کند، یاری میکند، خدا نیرومند و غالب است.

بعد ببینید چگونه توصیف میکند مردمی را که خدا آنها را یاری میکند. خدا