راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٦٨ - شرح نشانههاى خوشخويى

و شهوتى پديد آيد از بن بركند زيرا براى هر وسوسه‌اى عاملى است و از بين نمى‌رود مگر اين كه آن عامل را قطع كند و در بقيه عمر بر اين حالت باشد، بنابراين مبارزه با نفس و وسوسه‌هاى آن جز با مرگ پايان نمى‌پذيرد، والسّلام.

شرح نشانه‌هاى خوشخويى‌

بدان كه انسان عيب نفس خود را نمى‌داند و هرگاه با نفس مختصر مبارزه‌اى كند تا گناهان زشت را رها سازد چنين پندارد كه نفسش را پاك و خلقش را مهذّب ساخته و از مبارزه با نفس بى‌نياز شده است. از اين رو لازم است نشانه‌هاى خوشخويى روشن شود، زيرا خوشخويى همان ايمان است و بدخويى همان نفاق. خداى سبحان صفات مؤمنان و منافقان را در قرآن بيان فرموده و تمام آنها نتيجه خوشخويى و بدخويى است و ما بخشى از آن را نقل مى‌كنيم تا خوشخويى معلوم شود.

خداى متعال فرمود: قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ ... أُولئِكَ هُمُ الْوارِثُونَ.«٨٤» و فرمود: التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ ... وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ.«٨٥»

و نيز فرمود: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ الله وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ ... أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا.«٨٦»

و نيز فرمود: وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً- تا آخر سوره.«٨٧»

پس هركس نسبت به حال خود ترديد دارد، نفس خود را بر اين آيات عرضه كند، چه بودن تمام اين صفات (در انسان) نشان خوشخويى است و نبودش‌