راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٨ - آفت نهم غنا و شعر است

در كتاب من لا يحضره الفقيه است كه: «مردى از امام چهارم (ع) درباره خريدن كنيز خوش آواز پرسيد، فرمود: «اگر او را بخرى و بهشت را به يادت بياورد بر تو باكى نيست.»«١١٩» منظور اين است كه آن كنيز با خواندن قرآن و فضيلتهايى كه غنا نيست بهشت را يادآور شود، چرا كه غنا ممنوع است. پايان در كافى از حضرت باقر (ع) روايت شده كه فرمود: «در قرآن خواندن صدايت را در گلو بگردان چرا كه خداى متعال صداى خوب را دوست مى‌دارد، صدايت را در فضاى دهان بگردان.»«١٢٠»

امام صادق (ع) روايت شده كه گويد: «پيامبر خدا (ص) فرمود: قرآن را با لحن عربها و صداى آنها بخوانيد، و از آواز فاسقان و مرتكبان كبيره بپرهيزيد، زيرا پس از من گروهى بيايند كه قرآن را مانند آواى غنا در گلو بگردانند و كسانى كه قرآن را به غنا و نوحه و مانند رهبانان بخوانند جايز نيست و اين عمل مقبول درگاه خدا نمى‌شود، «دلهاى آنان و دلهاى كسانى كه كار آنان را خوش دارند وارونه است.»«١٢١»

ما در كتاب آداب تلاوت قرآن از بخش عبادات«١٢٢» روايات ديگرى در اين مورد نقل كرده‌ايم و از مجموع آنها استنباط مى‌شود كه حرام بودن غنا و شنيدن آن و آموختن و اجرت گرفتن و غيره آن غنايى است كه در زمان امويان و عبّاسيان رايج بوده كه مردان بر زنان وارد مى‌شدند و زنان به شوخى و ياوه‌گويى مى‌پرداختند و با آلات لهو و چوبها بازى مى‌كردند، امّا غير از اين نوع غنا يا مستحب است، چون تلاوت قرآن با آواز و هر چه وسيله‌اى براى ياد خدا و قيامت‌