راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٨١ - آفت دوّم، سخن زايد است

ابراهيم تميمى گفت: مؤمن هر گاه قصد سخن كند بينديشد. اگر برايش خير باشد سخن بگويد و گرنه خود را نگاه دارد، و شخص فاجر همواره زبانش را رها مى‌سازد.

عمرو بن دينار گويد: مردى در محضر پيامبر (ص) سخن گفت و بسيار گفت پيامبر (ص) فرمود: «زبانت چند در به خارج دارد؟ گفت: لبان و دندانهايم، فرمود: آيا اينها كافى نبودند كه جلو سخنت را بگيرند؟»«٤٣» در روايت ديگرى است كه حضرت اين سخن را درباره مردى فرمود كه وى را ستود و در سخن حريص و بى‌بند و بار بود. سپس فرمود: «به شخص چيزى داده نشده كه بدتر از سخن زايد زبان باشد».

يكى از حكيمان گويد: هر گاه شخص در مجلسى باشد و سخنى او را به شگفت آورد بايد سكوت كند. و اگر ساكت باشد و سكوت او را به شگفت آورد بايد سخن بگويد.

يزيد بن ابى حبيب گويد: از خصائل شخص دانشمند يكى آن است كه سخن گفتن نزد او محبوبتر از شنيدن (سخن) نباشد، و اگر در مجلسى كسى را بيابد كه به حدّ كافى سخن مى‌گويد، وى سخن نگويد، چه در شنيدن سلامتى است و در سخن گفتن آراستن و فزونى و كاستى است.

ابو درداء زنى را ديد كه زبان دراز بود. پس گفت: اگر اين زن لال بود برايش بهتر بود.

ابراهيم گفت: مردم از دو خصلت هلاك مى‌شوند: مال بيش از حدّ و سخن زايد، يعنى سخنى كه به او مربوط نيست.

اين بود نكوهش پرحرفى و سخن زايد و عواملى كه انسان را بر آن تحريك مى‌كند و درمانش مطلبى است كه در بحث سخن گفتن از آنچه به انسان مربوط نيست گذشت.