براى من مأوايى قرار ندادى خدا به او وحى كرد: مأواى تو در قرارگاه رحمت من است. در روز قيامت هزار حوريّه به ازدواج تو در آورم كه با دست خود آنها را آفريده‌ام و در عروسى‌ات چهار هزار سال كه هر روز آن به اندازه عمر دنياست اطعام دهم و به يك منادى فرمان دهم ندا در دهد كجايند آنها كه در دنيا زهد ورزيدند از عروسى عيسى بن مريم زاهد ديدن كنيد.

عيسى (ع) فرمود: «واى بر صاحب دنيا، چگونه مى‌ميرد و دنيا و نعمتهاى آن را رها مى‌سازد؟ دنيا او را مى‌فريبد و او به دنيا اعتماد مى‌كند، در حالى كه دنيا او را خوار مى‌سازد و واى بر فريب خوردگان، چگونه آنها به مصائبى دچار شدند كه از آن روگردان بودند و چگونه از نعمتهايى كه دوست داشتند جدا شدند و وعده خدا درباره آنان تحقّق يافت و واى بر كسى كه دنيا همّت اوست و گناهان عمل اوست چگونه فردا به وسيله گناهش رسوا مى‌شود.»

گويند: خداى متعال به موسى (ع) وحى كرد «اى موسى تو را با خانه ستمكاران (دنيا) چه كار است آن خانه خانه تو نيست همّت خود را از دنيا بيرون كن و به كمك عقلت از آن جدا شو، اين خانه بد خانه‌اى است مگر براى كسى كه در آن عمل كند در اين صورت (دنيا) خانه خوبى است، اى موسى من در كمين ستمگرم تا انتقام ستمرسيده را از او بگيرم.»

روايت شده «پيامبر (ص) ابو عبيده جراّح را [به مأموريتى‌] فرستاد پس ابو عبيده با ثروتى از بحرين آمد و انصار از آمدن او آگاه شدند و نماز صبح را با پيامبر خدا (ص) خواندند و چون رسول خدا (ص) نماز صبح بگزارد به طرف نمازگزاران برگشت. پس اصحاب پيامبر را طلبيدند. پيامبر (ص) هنگامى كه آنها را ديد لبخند زد و فرمود: چنين گمان مى‌كنم كه شما شنيده‌ايد ابو عبيده مالى آورده است؟ عرض كردند: آرى اى رسول خدا، فرمود: مژده باد شما را و آرزو كنيد آنچه مايه شادمانى شماست به خدا من از فقر بر شما نمى‌ترسم ولى از آن بيم دارم كه مانند پيشينيان در دنيا به وسعت برسيد پس بر يكديگر حسد ورزيد چنان كه آنها حسد ورزيدند و دنيا شما را هلاك سازد، چنان كه آنها را