راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٥ - فاستغن بالدّين عن دنيا الملوك كما اس = تغنى الملوك بدنيا هم عن الدين«٢٩»

مقدار ديندارى خودت مى‌باشد) و اگر دنيا در نظرت غير آنچه گفتم باشد، بايد به خانه عذر خواهى روى (و از اعتقاد بد خود آمرزش بخواهى) به جان خودم بسا كه شخصى به چيزى حريص باشد و چون به دستش آيد، موجب بدبختى او شود و بسا كه شخصى از چيزى بدش بيايد و چون به آن برسد موجب سعادتش شود. اين است كه خداى متعال مى‌فرمايد: وَ لِيُمَحِّصَ الله الَّذِينَ آمَنُوا وَ يَمْحَقَ الْكافِرِينَ.»«٤٢»

از امام باقر (ع) روايت است كه فرمود: «داستان شخص حريص به دنيا، داستان كرم ابريشم است كه هر چه بيشتر بر خود بتند، راه بيرون آمدنش دورتر شود تا از غصّه بميرد.»«٤٣»

از عبد الله بن قاسم از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: «هر گاه خدا خير بنده‌اى را بخواهد، او را به دنيا بى‌ميل و در دين دانشمند مى‌كند، و او را به عيبهاى دنيا بينا مى‌سازد، و به هر كه اين خصلتها داده شود، خير دنيا و آخرت داده شده و فرمود: هيچ كس حق را در راهى بهتر از زهد در دنيا نجسته است و زهد بر خلاف خواسته دشمنان حق است. عبد الله گويد: عرض كردم:

فدايت شوم از چه چيزى بايد پرهيز كرد؟ فرمود: از دلبستگى به دنيا و فرمود:

اين كار جز از شخص بسيار صبور و كريم ساخته نيست همانا دنيا چند روز اندك است، بر شما حرام است كه مزه ايمان را بچشيد مگر به دنيا بى‌ميل شويد.»«٤٤»

شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود: «چون مؤمن از دنيا كناره گيرد رفعت پيدا كند و شيرينى محبّت خدا را دريابد، و در نزد اهل دنيا مانند ديوانه نمايان شود، در صورتى كه شيرينى محبّت خدا را آنهايى مى‌چشند كه به چيز ديگرى مشغول نشوند، و شنيدم مى‌فرمود: هر گاه دل صفا پيدا كند، زمين برايش تنگ شود تا آنجا كه پرواز كند.»«٤٥»