راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥١٠

دنيا معصيت مى‌شود، و كسى به آنچه در نزد خداست نمى‌رسد جز با رها ساختن دنيا و گفته‌اند:

و ما الناس الا هالك و ابن هالك *** و ذو نشب فى الهالكين غريق‌

اذا امتحن الدنيا لبيب تكشفت *** له عن عدو فى ثياب صديق«٥٩»

شاعرى گفته است:

يا راقد الليل مسرورا باوله *** ان الحوادث قد يطرقن اسحارا

افنى القرون اللتى كانت منعمة *** كر الجديدين اقبالا و ادبارا

يا من يعانق دنيا لا بقاء لها *** يمسى و يصبح فى دنياه سفّارا

هلّا تركت من الدنيا معانقه *** حتى تعانق فى الفردوس ابكارا

ان كنت تبغى جنان الخلد تسكنها *** فينبغى لك ان لا تامن النارا.«٦٠»

ابو امامه باهلى گويد: چون پيامبر (ص) برانگيخته شد ابليس پيش لشكريان خود آمد به شيطان گفتند پيامبرى مبعوث شده و امّتى پديد آمده است. شيطان پرسيد: آيا دنيا را دوست مى‌دارند؟ گفتند: آرى، گفت اگر دنيا را دوست دارند اهميّت نمى‌دهم كه بت نپرستند و همانا صبحگاهان و شامگاهان نزد آنها مى‌روم و سه چيز برايشان مى‌برم: گرفتن مال بناحق، و خرج كردن آن بناحق و نبخشيدن آن بناحق و تمام بديها از اينها نشأت مى‌گيرد.

گفته‌اند: از دنياى سحر كننده بپرهيزيد، زيرا دلهاى علما را سحر مى‌كند.