راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٠٦ - آفت نهم غنا و شعر است

نفرين كردن بر انسان حتّى بر شخص ستمگر، به لعن نزديك است مثلا گفته شود: تنش سالم مباد، خدا او را تندرست قرار ندهد، و نفرينهايى از اين قبيل تماما نكوهيده است. در حديث است: «ستم رسيده بر ظالم نفرين مى‌كند تا ظلمش را جبران كند آنگاه براى ستمگر در برابر ستم رسيده روز قيامت فضيلت خواهد بود.«١٠٩»

آفت نهم غنا و شعر است‌

ما در كتاب سماع غناى حرام و حلال را بيان كرديم و ديگر تكرار نمى‌كنيم.

مى‌گويم: خلاصه گفتار ابو حامد در كتاب سماع كه در آخر آن كتاب ايراد شده اين است كه حكم سماع از چهار صورت بيرون نيست: حرام محض، مباح، مستحّب، مكروه.

سماع حرام شامل بيشتر مردم يعنى جوانان و دنيا پرستان مى‌شود چرا كه سماع، صفات نكوهيده‌اى را كه بر دلهاى اينان غالب است تحريك مى‌كند.

سماع مكروه شامل كسانى است كه از حالت عادى و انسانى خارج نمى‌شوند ولى به عنوان لهو آن را عادت خود قرار مى‌دهند.

سماع مباح براى كسى است كه از آن هيچ لذّتى جز آواى خوش نمى‌برد.

سماع مستحّب براى كسى است كه محبّت خدا بر دل او مسلّط است و صفات پسنديده او را تحريك مى‌كند. اين بود سخن ابو حامد.

در كافى از امام صادق (ع) درباره اين آيه شريفه روايت شده كه منظور از قول زور، غناست«١١٠» فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ من الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ.