راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٧ - آفت پنجم دشمنى است

بواسير بلكه گفته مى‌شود دردى كه فلانى از آن شكايت مى‌كند و نظير آن، و آشكار گفتن آن فحش محسوب مى‌شود و تمام آنها از آفات زبان است.

انگيزه فحش يا قصد آزار دادن است يا عادتى است كه از همنشينى با فاسقان و افراد پليد و پست حاصل مى‌شود زيرا عادت آنها دشنام دادن است.

يكى از عربهاى بدوى به پيامبر خدا (ص) گفت: به من سفارشى كن فرمود:

«تقواى خدا پيشه كن و اگر كسى به عيبى كه در توست سرزنشت كرد، تو او را به عيبى كه در او سراغ دارى سرزنش مكن تا گناهش بر او و اجرش بر تو باشد، و هيچ يك از آفريدگان خدا را دشنام نده.» گفت: پس از سفارش پيامبر هيچ گاه دشنام ندادم.«٨٠»

عياض بن حمار«٨١» گفت: به رسول خدا عرض كردم: مردى از بستگانم مرا دشنام مى‌دهد در حالى كه فروتر از من است اگر جواب دهم خلافكارم؟ پيامبر فرمود: «دو شخص كه به هم دشنام مى‌دهند دو شيطانند كه به يكديگر كمك مى‌كنند و سخن بيهوده و باطل مى‌گويند.»«٨٢»

پيامبر (ص) فرمود: «دو شخص كه به هم فحش مى‌دهند گناه بر آغاز گراست، مگر اين كه فحش به مظلوم (نفر دوّم) سرايت كند و او جواب دهد.»«٨٣»

پيامبر (ص) فرمود: «دشنام دادن به مؤمن گناه و پيكار با او كفر است.»«٨٤»