راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء)

كتاب شرح شگفتيهاى قلب

شرح معناى نفس، روح، عقل، قلب، و آنچه مقصود از آنهاست

دومين لفظ، روح است

شرح لشكريان قلب

شرح مثالهاى قلب با لشكريان درونىاش

توضيح خاصيّت قلب براى آدمى

توضيح مثال قلب نسبت به دانشها

توضيح حالت دل

توضيح تفاوت ميان دو مقام با مثالى حسّى

شرح راههاى ورود شيطان به دل

شرح امورى كه بنده به آن مؤاخذه مىشود

كتاب رياضت نفس و تهذيب اخلاق و درمان بيماريهاى دل

سخنان بزرگان

شرح حقيقت خوشخويى و بدخويى

شرح تغيير پذيرى اخلاق از راه تمرين

شرح تفصيلى راه تهذيب اخلاق

شرح نشانههاى خوشخويى

راه تمرين دادن كودكان

كتاب سركوب كردن شكمبارگى و شهوت همخوابگى

شرح فضيلت گرسنگى و نكوهش سيرى

فوايد گرسنگى و آفات سيرى

فايده اوّل صفاى دل،

فايده دوم، نازكى و صفاى دل است

فايده سوّم، قبول شكست و خوارى

راه رياضت در سركوب شكمبارگى

گفتارى در شهوت همخوابگى

وظيفه مريد در ازدواج كردن و ترك آن

كتاب آفتهاى زبان

شرح بزرگ بودن خطر زبان و فضيلت خاموشى

فصل علت برترى سكوت چيست؟

نخستين آفت، سخن گفتن از چيزى است كه به انسان مربوط نيست

آفت دوّم، سخن زايد است

آفت سوّم، فرو رفتن در باطل است

آفت چهارم لجاجت و نزاع است

آفت پنجم دشمنى است

آفت هشتم لعن حيوان، جماد، يا انسان است

آفت نهم غنا و شعر است

آفت دهم شوخى است

آفت سيزدهم وعده دروغ است

شرح پرهيز از دروغ با توريهها

بيان معناى غيبت و تعريف آن

عواملى كه آدمى را به غيبت وا مىدارد

شرح حرمت غيبت قلبى

شرح دلايلى كه مجّوز غيبت مىشود

شرح كفّاره غيبت

آفت شانزدهم سخن چينى است

تعريف سخنچينى و آنچه در ردّ آن واجب است

آفت هجدهم ستايش است

شرح وظايف ممدوح

آفت بيستم پرسش عوام از صفات خدا

كتاب آفت خشم و كينه و حسد

شرح حقيقت خشم

عواملى كه موجب بروز خشم مىشوند

فرو نشاندن خشم پس از بروز آن

فضيلت بردبارى

فضيلت عفو

فضيلت نرمى و مدارا كردن

شرح نكوهش حسد

بيان حقيقت حسد و حكم و اقسام و درجات آن

شرح عوامل حسد و منافست

عوامل بسيارى حسد و قوى بودن آن

كتاب نكوهش دنيا

رأيت العقل عقلين = فمطبوع و مسموع

و لا ينفع مسموع = إذا لم يك مطبوع

كما لا تنفع الشّمس = وضوء العين ممنوع«57»

و عين الرضا عن كل عيب كليلة = و لكن عين السخط تبدى المساويا«154»

و لو لم يكن فى كفه غير روحه = لجادبها فليتق الله سائله«126»

و مبراء من كلّ غبر رحيضه = و فساد مرضعه وداء مغيل

و اذا نظرت اسرة وجهه = برقت كبرق العارض المتهّلل«126»

و ما كان بدر و لا حابس = يفوقان مرداس فى المجمع

و ما كنت دون امرىء منهما = و من تضع اليوم لا يرفع

و قد كنت فى الحرب ذاتدراء = و لم اعط شيئا و لم امنع«128»

تغيّرت البلاد و من عليها = فوجه الارض مغبّر قبيح

تغيّر كل ذى لون و طعم = و قل بشاشه الوجه المليح، تا آخر حديث»«136»

و اذا اراد الله نشر فضيله = طويت اتاح لها لسان حسود«268»

سالزم نفسى الصفح عن كل مذنب = و ان كثرت منه على الجرائم

و ما الناس الا واحد من ثلاثة = شريف و مشروف و مثل مقاوم

فاما الذى فوقى فاعرف فضله = و اتبع فيه الحق و الحق لازم

و اما الذى دونى فان قال صنت عن = اجابته عرضى و ان لام لائم

و امّا الذى مثلى فان زلّ اوهفا = تفضّلت ان الفضل بالخير حاكم«88»

كل العداوه قد يرجى مودّتها = الا عداوة من عاداك من حسد«157»

لا مات اعداؤك بل خلّدوا = حتّى يروافيك الّذى يكمد

لا ذلت محسودا على نعمه = فانّما الكامل من يحسد

و لا خلاك الدّهر من حاسد = فانما الفاضل من يحسد«191»

آرى رجالا بادنى الدين قد قنعوا = و لا اراهم رضوا فى العيش بالدّون

فاستغن بالدّين عن دنيا الملوك كما اس = تغنى الملوك بدنيا هم عن الدين«29»

و من يحمد الدنيا لعيش يسّره = فسوف لعمرى عن قريب يلومها

اذا ادبرت كانت على المرء حسرة = و ان اقبلت كانت كثيرا همومها«52»

و ما المال و الاهلون الّا وديعة = و لا بدّ يوما ان تردّ الودايعا«53»

نرقع دنيانا بتمزيق ديننا = فلا ديننا يبقى و لا ما نرقع

فطوبى لعبد آثر الله ربه = و جاد بدنياه لا يتوقع«54»

ارى طالب الدنيا و ان طال عمره = و نال من الدنيا سرورا و انعما

كبان بنى بنيانه فاتمه = فلما استوى ما قد بناه تهدما«55»

هب الدنيا تساق اليك عفوا = اليس مصير ذاك الى انتقال

و ما دنياك الا مثل فئى = اضللك ثم آذن بالزوال«56»

يا خاطب الدنيا الى نفسها = تنح عن خطبتها تسلم

ان اللق تخطب غدارة = قريبة العرس من الماتم«58»

و ما الناس الا هالك و ابن هالك = و ذو نشب فى الهالكين غريق

اذا امتحن الدنيا لبيب تكشفت = له عن عدو فى ثياب صديق«59»

يا راقد الليل مسرورا باوله = ان الحوادث قد يطرقن اسحارا

افنى القرون اللتى كانت منعمة = كر الجديدين اقبالا و ادبارا

يا من يعانق دنيا لا بقاء لها = يمسى و يصبح فى دنياه سفّارا

هلّا تركت من الدنيا معانقه = حتى تعانق فى الفردوس ابكارا

ان كنت تبغى جنان الخلد تسكنها = فينبغى لك ان لا تامن النارا «60»

راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٩٨ - آفت پنجم دشمنى است

پيامبر (ص) فرمود: «ملعون است كسى كه والدينش را دشنام دهد.»«٨٥»

در روايتى است: «جزء بزرگترين گناهان است كه كسى والدينش را دشنام دهد، عرض كردند: اى رسول خدا چگونه كسى والدينش را دشنام مى‌دهد؟

كسى به پدر ديگرى دشنام مى‌دهد و آن ديگرى پدر او را دشنام مى‌دهد.«٨٦»

مى‌گويم: از طريق شيعه روايتى در كافى«٨٧» از امام باقر (ع) نقل شده كه فرمود: «پيامبر (ص) به قصد اسب دوانى بيرون شد و از قبر ابو احيحه«٨٨» گذشت ابو بكر گفت: خدا صاحب اين قبر را لعنت كند. به خدا اگر مى‌بود مانع راه خدا مى‌شد و پيامبر خدا را تكذيب مى‌كرد. خالد، پسر (ابو احيحه) گفت: خدا ابو قحافه (پدر ابو بكر) را لعنت كند به خدا از مهمان پذيرايى نمى‌كرد و با دشمن روبرو نمى‌شد، خدا لعنت كند هر كدام را كه تحمل فقدانش بر قبيله‌اش آسانتر است. پس پيامبر خدا افسار مركبش را بر روى شانه آن انداخت و فرمود:

هر گاه به مشركان رسيديد همه را در نظر بگيريد نه شخص خاصّى را. آنگاه ايستاد و اسب دوانى شد. سپس سخن ادامه يافت تا اين كه از گروهى ياد شد كه پيامبر (ص) آنها را لعن كرد و از آنان شمرد كسى را كه به والدينش دشنام دهد. امام فرمود: مردى عرض كرد: اى پيامبر خدا، آيا كسى كه والدينش را لعن كند وجود دارد فرمود: آرى پدر و مادر اشخاص را لعن مى‌كند و آنها نيز والدينش را لعن مى‌كنند.»«٨٩»

مى‌گويم: اين جمله پيامبر: «و من لعن ابويه» ابو بكر بن ابى قحافه را شامل‌

«٨٥» حديث را احمد در (سنن )، ج ١، ص ٢١٧ چنين نقل كرده است (( (ملعون من سبّ اباه )). ))

«٨٦» اين حديث را مسلم در (صحيح )، ج ١، ص ٦٤ و در آن آمده است (( ((من الكبائر شتم الرجل والديه ... الحديث )) ))

«٨٧» كافى ، ج ٨، ص ٧٠.

«٨٨» ابواحيحه به ضم همزه (احيحه ) و دو (حا) بدون نقطه ميان دو (حا) (يا) است و مصغر است كه هم اسم واقع مى شود و هم كنيه .

«٨٩» اين حديث را از روايت عمرو بن شمر است و به حديث او استدلال نمى شود چون كاملا ضعيف است وى احاديثى بر كتاب هاى جابر جعفى افزوده كه بعضى از آنها به او نسبت داده مى شود و به گفته نجاشى (ره ) كار او مشتبه است .