راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦٩ - شرح بزرگ بودن خطر زبان و فضيلت خاموشى

حساب و مصونيّت از لغزشها و اشتباهات است خدا سكوت را پوششى براى نادان و زينتى براى عالم قرار داده است در سكوت مصونيّت از خواهشهاى نفسانى و تمرين نفس و شيرينى عبادت و برطرف شدن قساوت قلب، و پاكدامنى و مروّت و ظرافت وجود دارد بنابراين در زبانت را از آنچه برايت عوض دارد، ببند، بويژه هر گاه براى سخن گفتن در راه خدا و براى خدا شخص لايق و ياورى نيابى. ربيع بن خثيم كاغذى در برابر خود مى‌نهاد و هر چه سخن مى‌گفت مى‌نوشت و شب به محاسبه مى‌پرداخت و سخنانى را كه به نفع و ضررش بوده بررسى مى‌كرد، و مى‌گفت: آه افراد ساكت رها شدند و ما باقى مانديم. يكى از اصحاب پيامبر (ص) سنگريزه‌اى در دهانش مى‌نهاد و هر گاه مى‌خواست سخنى بگويد كه مى‌دانست براى خدا و در راه خداست آن را از دهانش بيرون مى‌آورد، زيرا بيشتر اصحاب

پيامبر همانند كسانى كه در آستانه غرق شدن هستند نفس مى‌كشيدند و همچون بيماران سخن مى‌گفتند. تنها عامل نابودى مردم سخن گفتن و عامل رهايى آنها سكوت است. پس خوشا به حال كسى كه شناخت سخن درست از نادرست نصيب وى شده باشد و سكوت و فوايد آن را بداند، زيرا اين حالت از اخلاق پيامبران و شعار برگزيدگان است و هر كس ارزش سخن را بداند بهتر ملازم سكوت مى‌شود و هر كه بر نكته‌هاى سكوت دست يابد و امين گنجينه‌هاى آن شود سخن گفتن و سكوتش همه عبادت است و از اين عبادتش فقط خداى جبّار آگاه مى‌شود.»«٢٦»

در همان كتاب از حضرت صادق (ع) نيز روايت شده كه فرمود: «سخن اظهار كردن صفا و تيرگى و دانايى و جهلى است كه در دل وجود دارد.

امير المؤمنين (ع) فرمود: مرد در زير زبانش پنهان است. بنابراين سخنت را بسنج و آن را بر عقل و معرفت عرضه كن پس اگر براى خدا و را در راه خداست بر زبان ران، و اگر جز اين است سكوت به از حرف زدن است و هيچ عبادتى براى اعضاى بدن در پيشگاه خدا كم خرجتر و پرارجتر از سخنى نيست‌