بى‌ارزش دنيا گرفتار نكرد، يا بگويد: پناه بر خدا از بى‌شرمى از خدا مى‌خواهيم كه ما را از آن حفظ كند و قصدش از اين سخنان فهماندن عيب ديگران است و با صيغه دعا او را غيبت مى‌كند. همچنين گاه كسى كه قصد غيبتش را دارد جلوتر مى‌ستايد و مى‌گويد: حال فلانى چه خوب است، در عبادات كوتاهى نمى‌كرد ولى سستى بر او عارض شده و به دردى گرفتار شده كه تماممان گرفتاريم و آن كم صبرى است. از خودش ياد مى‌كند و مقصودش نكوهش ديگرى است و خود را با شبيه بودن به صالحان مى‌ستايد در حالى كه صالحان را نكوهش مى‌كند در نتيجه غيبت كننده و ريا كار مى‌شود و خود را تزكيه مى‌كند در حالى كه سه گناه را با هم انجام مى‌دهد ولى به سبب نادانى خود مى‌پندارد كه از صالحان است و از غيبت پاك. همچنين شيطان با جاهلان متعبّد بازى مى‌كند، چرا كه شيطان آنها را به زحمت مى‌اندازد و با حيله گريهايش اعمال آنها را هدر مى‌دهد و بر آنان مى‌خندد و ريشخندشان مى‌كند. از همين نوع غيبت است كه آدمى عيب شخصى را بازگو كند و بعضى از حاضرين متوجّه نشوند از اين رو بگويد سبحان الله چه شگفت‌آور است اين تا به حرف غيبت كننده گوش دهند و از گفتار او آگاه شوند. پس ياد خدا كند و نام خدا را وسيله‌اى براى تثبيت پليدى او قرار دهد در حالى كه از روى جهل و غرور از اين كه خدا را ياد كرده بر خدا منّت مى‌نهد. همچنين مى‌گويد: از استخفافى كه به فلان دوستمان رسيد غمگين شدم و از خدا مى‌خواهيم كه غمش را به شادى تبديل فرمايد، در حالى كه در دعا كردن و اظهار اندوهش دروغگوست، بلكه اگر (واقعا) قصد دعا كردن دارد بايد پس از نماز و در نهان برايش دعا كند و اگر از حالت او غمگين است بايد غم خود را با اظهار كارى كه طرف نمى‌پسندد آشكار نسازد، همچنين مى‌گويد: اين بيچاره به بلاى بزرگى گرفتار شده خدا ما و او را بيامرزد. وى در تمام اين موارد (به قصد دلسوزى) اظهار دعا مى‌كند در حالى كه خداى متعال از پليدى باطن و قصد پنهان او آگاه است و او به سبب نادانى‌اش نمى‌داند گناهى بزرگتر از گناه علنى‌