راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٣٢ - راه رياضت در سركوب شكمبارگى

چهارم با هم ملاقات كردند و يكى به ديگرى گفت: از كجا مى‌آيى؟ گفت:

مأمور شدم يك ماهى را كه فلان يهودى (لع) خواسته بود از دريا برانم و ديگرى گفت: مأمور شدم روغن زيتونى را كه فلان عابد خواسته بود بريزم. و اين هشدارى است بر اين كه فراهم آمدن اسباب شهوت از نشانه‌هاى خير نيست.

از پيامبر (ص) روايت شده است: «بسا كسى كه چيزى بخواهد و ردّ شود و آن را بر نفس خويش برگزيند. خدا او را بيامرزد.»«٦٦»

و نيز از آن حضرت روايت شده است: «هر گاه سگ گرسنگى را با گرده نانى و كوزه آبى دفع كنى پس دنيا و اهل دنيا نابود باد.»«٦٧»

حضرت با اين سخن اشاره فرموده كه درد گرسنگى و ضرر آن را بايد دفع كرد نه اين كه از لذّتهاى دنيا برخوردار شد، پيشينيان از خوردن مشتهيات و سير شدن از غذاها خوددارى مى‌كردند و خوددارى آنها به سبب فوايدى بود كه ذكر كرديم، و در بعضى اوقات غذاى حلالى نداشتند، لذا به مقدار ضرورت اجازه استفاده داشتند و خواسته‌ها از موارد ضرورت نيست، تا آنجا كه بعضى از همان علماى سابق گفته‌اند: نمك خواهش است زيرا بر نان افزوده مى‌شود و غير از نان هر چه هست شهوت و خواسته است و اين آخرين درجه رعايت در خواسته‌هاى نفس است و هر كه بر آن قادر نيست سزاوار است از نفس خويش غافل نشود و در شهوتها نيفتد و در مسرف بودن شخص همين بس كه هر چه خواهد بخورد و هر كارى كه مايل است انجام دهد، و شايسته است كه بر خوردن گوشت مواظبت نكند.

على (ع) فرمود: «هر كه چهل روز گوشت نخورد اخلاقش بد شود و هر كه چهل روز به خوردن آن مداومت كند دلش سخت شود.»«٦٨»