راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٩٠ - شرح وظايف ممدوح

گويد: كسى كه نفس خويش را بشناسد ستايش به او آسيبى نرساند. مردى از صالحان ستايش شد پس گفت: خدايا اينان مرا نمى‌شناسند و تو مى‌شناسى و چون شخص ديگرى مورد ستايش واقع شد گفت: خدايا اين بنده‌ات با خشمگين ساختن تو به من نزديك شد و من تو را بر مبغوض بودن او در نظرم شاهد مى‌گيرم. و چون از على (ع) ستايش شد گفت: «خدايا آنچه را كه در من هست و مردم نمى‌دانند بيامرز و به آنچه درباره‌ام مى‌گويند مؤاخذه‌ام مفرما، و مرا بهتر از آنچه مى‌پندارند قرار بده.«٣٢١»

آفت نوزدهم ناآگاهى از اشتباهات دقيق در ضمن سخن گفتن،

بويژه سخنانى كه به خدا و صفات او و امور دينى مربوط مى‌شود. بنابراين در كارهاى مربوط به دين كسى جز علماى فصيح نمى‌تواند لفظ استوار بگويد و هر كس در علمى يا فصاحتى قاصر باشد سخنش خالى از لغزش نيست، ولى خدا به سبب نادانى‌اش او را عفو مى‌كند. نظير آنچه حذيفه گفت كه: پيامبر (ص) فرمود: «هيچ يك از شما نگويد آنچه خدا خواسته و تو خواستى ولى بايد بگويد آنچه خدا خواسته آنگاه تو خواستى.»«٣٢٢» دليل اين كه جمله اوّل نبايد گفته شود اين است كه اگر جمله‌اى را با و او به جمله قبل عطف كنيم شريك بودن و برابرى را مى‌رساند و آن خلاف احتراز است. ابن عبّاس گويد: مردى خدمت پيامبر خدا (ص) آمد كه راجع به پاره‌اى از امور با او سخن بگويد و گفت: آنچه خدا بخواهد و تو (اى پيامبر) بخواهى پيامبر (ص) فرمود: «آيا مرا نظير خدا قرار دادى؟! بلكه (بايد گفت) آنچه تنها خدا بخواهد.»«٣٢٣»