هـ) كنار هم قرار گرفتن اصطلاحات «فضرب الرّقاب»(زدن گردن‌ها)، «إثخان في القتل»(زياده روى در خونريزى)، «تشديد الوثاق»(سختگيرى نسبت به اسيران جنگى» و ساير موارد مشابه در آيه چهار سوره محمد.

و) تعبير «إيقاد النار»(برافروختن آتش جنگ» در سوره مائده كه برجنگ و كارزار واقعى ظهور دارد.

ز) علاوه بر موارد فوق مفسران گفته‌اند: آيات مذكور در باره جنگ‌هايى است كه بين پيامبر(ص) و يهوديان مدينه(از اهل كتاب) رخ داده است؛ مانند جنگ‌هاى آن حضرت با طوايف بنى نظير، بنى قينقاع، بنى قريضه و ديگر طوايف.

ح) مفسران در باره آيه ربا از سوره بقره، گفته‌اند: اين آيه ربا خوارانى را كه پس از فتح طائف، رباهاى باقى مانده از عهد جاهليت را همچنان از بدهكاران خود طلب مى‌كردند، تهديد به جنگ و استفاده از زور مى‌كند.

براساس روايت مقاتل، اين آيه در باره چهار برادر از اهل ثقيف(به نام‌هاى مسعود، عبد يا ليل، حبيب و ربيعه فرزندان عمروبن عميربن عوف ثقفى) نازل شده است؛ زيرا اينان به بنى مغيره وام مى‌دادند و ربا مى‌گرفتند. پس از آن كه پيامبر به طائف وارد شد و با مردم ثقيف صلح كرد، اين برادران اسلام آوردند و طلب باقى مانده از رباى خود را از بنى مغيره درخواست كردند و براى رفع اختلاف خود نزد عتاب بن اسيد ـ كارگزار رسول خدا

(١٩) سوره انفال، آيه٥٦.
(٢٠) همان، آيه٦٠.