فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٣ - جرائم امنيت عمومى -محاربه- آیت الله سيد محمد باقر حكيم

در اين جا به ذكر رواياتى مى‌پردازيم كه مى‌توان به آنها استدلال كرد و نتيجه آن پيدا كردن تصويرى كلى، در باره تشخيص موضوع حكم محاربه است:

١.عن ضريس، عن أبي جعفر(ع) قال: من حمل السلاح بالليل فهو محارب إلا أن يكون رجلاليس من أهل الرّيبة؛ (٤٤)

كسى كه شبانگاه اسلحه بردارد محارب است مگر اين‌كه از اهل ريبه و فساد نباشد.

٢. عن سورة بن كليب قال: قلت لابي عبداللّه‌(ع) رجل... (٤٥)(ادامه از مجله الفكر الاسلامى ش٥، ص٥٨).

سورة بن كليب روايت كرده است: به امام صادق(ع) عرض كردم: مردى به قصد مسجد يا برآوردن حاجتى ديگر از خانه اش بيرون مى‌رود. مردى ديگر به او برمى خورد و تعقيبش مى‌كند؛ سپس او را مى‌زند و لباسش را مى‌ستاند امام(ع) پرسيد: شما اين عمل را چه مى‌ناميد؟ جواب دادم: مى‌گويند: اين كار، فسادى آشكار است؛ ولى محارب فقط در سرزمين مشركان مصداق دارد. امام(ع) پرسيد: حرمت دارالاسلام بيشتر است يا دارالشرك؟ عرض كردم: دار الاسلام. امام(ع) فرمود: اين گروه از مصاديق آيه {إنّما جزاء الّذين يحاربون اللّه‌ و رسوله... } هستند.

٣. عن جابر عن أبي جعفر(ع) قال: من أشار بحديده في مصر قطعت يده، و من ضرب بها قتل؛ (٤٦)

امام محمد باقر به روايت جابر گفته است:كسى كه در شهر، باسلاح تهديد كند دستش قطع مى‌شود و اگر با اين ابزار كسى را بزند كشته مى‌شود.

٤.عن عليّ بن جعفر عن أخيه موسى بن جعفر(ع) قال: سألته عن رجل شهر