درباره آيه {إنّما جزاء الّذين يحاربون اللّه‌ و رسوله و يسعون في الارض فسادا...} از امام رضا(ع) پرسيدند:آدمى درصورت اقدام به چه كارهايى مستوجب يكى از كيفرهاى چهارگانه[مذكور درآيه [مى‌شود؟ امام پاسخ داد: اگر با خدا و رسولش محاربه و در زمين فساد كند و كسى را بكشد، كشته شود و اگر كسى را بكشد و مال بستاند او را بكشند و به صليبش كشند و اگر مال ستاند و كسى را نكشد، يك دست و يك پاى او را از چپ و راست ببرند و اگر شمشير كشد و با خدا و رسولش به محاربه برخيزد و در روى زمين فساد كند ولى كسى را نكشد و مال نستاند از ديارش تبعيد شود....

١٠.عن عبيدبن بشر الخثعمي قال: سألت أبا عبدالله(ع) عن قاطع الطريق و قلت: الناس يقولون: إن الامام فيه مخيّر أىّ شيء شاء صنع، قال: ليس أيّ شيء شاء صنع و لكنّه يصنع بهم على قدر جنايتهم؛ من قطع الطريق فقتل و أخذ المال قطعت يده و رجله وصلب، و من قطع‌الريق فقتل و لم يأخذ المال قتل، و من قطع الطريق فأخذ المال و لم يقتل قطعت يده و رجله، و من قطع الطريق فلم يأخذ مالا ولم يقتل نفي من الارض؛ (٥٣)

عبيدبن بشرخثعمى روايت كرده است: درباره [كيفر] راهزن به امام صادق(ع) عرض كردم: مردم مى‌گويند: تعيين نوع كيفر راهزن از اختيارات امام است و او هرگونه بخواهد راهزن را به كيفر مى‌رساند. امام(ع) پاسخ داد: اين گونه نيست كه امام هر چه بخواهد انجام دهد؛ ولى مجرمان را به اندازه جنايتشان مجازات مى‌كند؛[يعنى [هركه راهزنى كند درصورتى كه كسى را بكشد و مال بستاند يك دست و يك پايش را [از چپ و راست] ببرند سپس به صليبش كشند و هركه راهزنى كند درصورتى كه كسى را بكشد ولى مال نستاند[فقط) كشته شود و هركه راهزنى كند در صورتى كه مال

(٥٣) همان، ح٥.