شايد سبب اشكال اين باشد كه «مفهوم» از اطلاق برخوردار نيست؛ زيرا روايت درمقام بيان حكم ديگر(اماره‌هاى عدالت) است؛ بنابراين از روايت به دست مى‌آيد كه تجسّس درامور شخصى كه ساتر تمامى عيب‌هايش نيست، فى الجمله جايز است؛ زيرا حرمت تفتيش درجايى است كه ستر(پوشانيدن) وجود داشته باشد؛ دقت كنيد.

مهم تر بودن حفظ نظام

امورى چند ـ افزون بر بداهت، ضرورت و دلالت آيه‌هاى دفاع ـ براهمّ بودن پاسدارى از حكومت، دلالت دارد:

١. وجوب دفاع از كيان اسلام اگر چه درميان لشكر مخالفان صورت گيرد؛ همان گونه كه موثّقه يونس از اين امر حكايت مى‌كند:

به امام رضا(ع) گفتم: فدايت گردم به يكى از دوستداران شما خبر رسيد كه مردى براى شركت درجهاد، شمشير و كمانى را عرضه كرده است. او برآن مرد وارد شد و درحالى كه از حكم جهاد بى خبر بود، شمشير و كمان را از او ستاند؛ آن گاه يارانش به او خبر دادند كه جهاد همراه اينها جايز نيست وبايد شمشير و كمان را برگرداند.

امام فرمود: همين كار را انجام دهد.

گفتم: درپى آن مرد رفت؛ اما او را نيافت و به او گفتند: آن مرد مرده است. حضرت فرمود: به آنها بپيوندد اما نبرد نكند.

گفتم: درسرحدّات همانند قزوين و عسقلان (٣٤)؟ فرمود: آرى. گفتم: نبردكند؟ فرمود: نه مگر آن كه نسل مسلمانان را در خطر ببيند.

گفتم: آيا شما برآنيد كه درصورت حمله روميان، مسلمانان توانايى جلوگيرى از نفوذ آنها را ندارند؟ آن حضرت باز فرمود: با آنها همراه شود ولى به پيكار نپردازد و اگر اساس اسلام و مسلمانان را درخطر ديد نبرد كند

(٣٤) شهرى در ساحل شام.