فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٣ - جهاد ابتدايى در عصر غيبت آیت الله محمّد موءمن
ديگرى ندارد. ايشان فرموده است: وقتى اين گونه افراد با اين صفتها باشند، جهاد با آنها و همراه آنها بهتراز حج است.
شيخ طوسى درتهذيب با اسناد خودش از ابو حمزه ثمالى روايتى همانند همين روايت يا شايد همين روايت را با سندى ديگر نقل كرده است:
قال رجل لعليّ بن الحسين(ع): أقبلت على الحج و تركت الجهاد،فوجدت الحج الين عليك، و اللّه يقول: {إنّ اللّه اشترى من الموءمنين أنفسهم و أموالهم } الآية، قال: فقال عليّ بن الحسين(ع): إقرأ ما بعدها، قال: فقرأ: «التائبون العابدون الحامدون ـ إلى قوله: ـو الحافظون لحدود اللّه» قال، فقال عليّ بن الحسين(ع): إذا ظهر هوءلاء لم نوءثر على الجهاد شيئا. (٣٥)
مردى به امام على بن حسين(ع) گفت: به حجّ روى آوردى و جهاد را ترك كردى! حج را آسان تر و راحت تر ديدى! درحالى كه خداوند مىفرمايد: خداوند از موءمنان جان و مالشان را خريدارى كرده است... حضرت فرمود: ادامه آيه را بخوان. گفت: التائبون العابدون الحامدون... والحافظون لحدود اللّه. امام فرمود: وقتى چنين افرادى پيدا شوند، چيزى را برجهاد ترجيح نمىدهيم.
حديث از هر جهت مثل موثّقه سماعه است جز در لفظ جمله آخر آن. جمله پايانى دراين روايت صراحت بيشترى دارد دراين كه صفات ياد شده، درفرمانده قواى مسلّح بلكه در بلندپايگان دولت كه كارها به دست آنها مىچرخد، لازم و شرط است.
پس اگر سرپرست امّت داراى اين صفتها باشد، چيزى برجهاد ترجيح داده نمىشود.
بلى، سند روايت تهذيب مرسل است و بعضى رجال سند مجهولند. به هرحال اين روايت، خبر موثقه را تأييد مىكند و مشكلى در كار نيست.
(٣٥) وسائل، باب١٢، از ابواب جهاد عدوّ، ح٦؛ تهذيب، ج٦، ص١٣٤.