بعد از حمد و ستايش پروردكارى كه اقبال بالكليّه به وى موجب خلاصى از آلام است و اشتغال نفس به طاعتش سبب رهايى از دنياست وصلات برمبيّن طاعات و رابط سالكان به يزدان يعنى پيغمبر آخر الزمان و ائمه هدى يعنى متمّمان اين تبيان ـ عليهم الصلاة و السلام‌ـ.

چنين كويد أقلّ عباد اللّه‌ و أحوجهم إلى رحمة اللّه‌ الغنيّ عبداللّه‌ بن حسين الشّوشتري كه: اين رساله اى است در بيان عبادات و افعال نماز و توابع آن از بعضى واجبات ديكر كه اين كمينه اعتقاد جازم به وجوب آن دارد يا آن را انسب يا اقوى يا احوط مى‌داند و اكربالعرض كلام منساق به نفى وجوب امورى ديكر كردد آن را بيرون از غرض نمى‌داند و آن مشتمل بر مقدمه و چند باب است....

باب چهارم ـ

دراحكام بقيّه نمازها كه همه روزه واجب نيستند و آن مشتمل بر چند ركن است:

ركن اوّل درنماز جمعه كه عوض ظهر در روز جمعه واجب شده و در وجوب آن در زمان غيبت خلاف است و اقوى درنظر اين بنده آن است كه واجب متعيّن باشد همچنانچه جمعى به آن تصريح كرده‌اند نه مخيّر.

و دعوى اجماع برعدم تعيّن مسموع نيست و كمان اين است كه منشأ اين دعوى اشتباهى است كه از فهميدن عبارت خلاف شيخ طوسى ـ عليه الرحمه ـ و نحو آن واقع شده و كلام شيخ بعد ملاحظه سابق و لاحقش به منزله تصريح است به آنچه ماذكر كرديم چنانچه بعضى به آن نيز تنبيه كرده‌اند.

واحوط آن است كه بعد از ايقاع جمعه حاضر، چهار ركعتى مردّد ميان ظهر و نافله به جاى آورد و مسافر اكر به نماز جمعه حاضر شود و دو ركعتى مردّد به نحو مذكور كذارد.و درمعنى ترديد چنين به خاطر رساند كه اكر واجب به جمعه، موءدّى شده باشد اين سنّتى باشد و الاظهر باشد.

وبعضى جزم به حسن ايقاع ظهر، بى اشاره به ترديد مذكور كرده‌اند و ظاهرا مرادشان راجع به ترديد مى‌شود.

ومنشأ آنچه كفته شد از جمع ظهر مردود با جمعه قريب به منشأ جمعى است كه ميان ظهر و جمعه مى‌شود درصورت احتمال مقارنه دو جمعه در مادون فرسخ و جمعى است كه ميان تيمّم ووضو به آب مشتبه به كلاب مى‌شود همچنانچه در كلام فقها مصرّح است.