إنّ الامامة هي منزلة الانبياء، وارث الاوصياء، إنّ الامامة خلافة اللّه‌ وخلافة الرسول(ص) و مقام أميرالموءمنين(ع) وميراث الحسن والحسين(ع) إنّ الامامة زمام الدين ونظام المسلمين وصلاح الدنيا و عزّ الموءمنين إنّ الامامة أسّ الاسلام النامي وفرعه السامي؛ (٢٩)

امامت جايگاه پيامبران و ارث اوصياست؛ امامت جانشينى خدا و جانشينى پيامبر(ص) است و نيز مقام اميرموءمنان(ع) و ميراث حسن و حسين(ع) است؛ امامت زمام دين و نظام مسلمانان و صلاح دنيا و عزّت و سربلندى موءمنان است. به يقين امامت پايه اسلام بالنده و شاخه بلند و برومند آن است.

روايات ديگرى نيز دلالت مى‌كنند بر اين كه امام از طرف خدا نصب شده است و امامت يك منصب خدايى است. پس چنين مقامى‌ناچار به امام معصوم(ع) اختصاص دارد.

از اين حديث به دست مى‌آيد كه جهاد و جنگيدن همراه با غير امام(ع) جايز نيست و اطلاق اين روايت در برگيرنده همه زمان‌هاست و نيز شامل موردى مى‌شود كه دولت اسلامى‌به رهبرى فقيه عادل يا به رهبرى موءمنان صالح و برازنده درزمان غيبت امامان معصوم برپا شده باشد.

ليكن حديث، ضعيف است؛ زيرا سند آن به عبدالله بن عبدالرحمان اصمّ مى‌رسد كه به ضعف و دروغ گويى او تصريح شده است، و او از جدّش روايت كرده كه از او دركتب رجال ذكرى به ميان نيامده است؛ مگر اين كه كفايت كنيم به اين كه اين روايت دركامل الزيارات آمده است و سندهاى كامل الزيارات را صحيح بدانيم.

٤. درتحف العقول و بحار از بشارة المصطفى از امير موءمنان(ع) نقل شده كه حضرت در سفارش طولانى به كميل بن زياد مى‌گويد:

ياكميل! لاغزو الا مع امام عادل، ولانفل الا من(مع‌ـخ بحار) امام فاضل،

(٢٩) اصول كافى، ج١، ص٢٠٠و٢٠٤، ح١و٢.