خاطر نصب از طرف خدا بوده است، تا براى غير آنها به كار گيرى اين شمشيرها جايز نباشد؛ بلكه به احتمال قوى مسوءوليت استفاده ازاين شمشيرها به اين جهت به امامان معصوم واگذار شده است كه آنها رهبر حكومت و پيشواى برحق دولت اسلامى‌هستند و به فرض كه دليل معتبر برثبوت اين رهبرى براى فقيه عادل وجود داشته باشد نتيجه اين مى‌شود كه با اذن فقيه نيز مى‌توان اين شمشيرها را به كار گرفت. پس به كار گيرى اين شمشيرها به رهبر برحق دولت اسلامى‌موكول شده است؛ چه اين رهبر معصوم باشد يا غير معصوم و با وجود اين احتمال نمى‌توانيم با خبر حفص براى شرط بودن اذن امام معصوم درمورد جهاد ابتدايى استدلال كنيم.

ازاين توضيح معلوم مى‌شود كه استدلال به خبر كميل بن زياد كه از تحف العقول و بشارة المصطفى نقل شده، درست نيست و همچنين استدلال به خبر عبدالله اصمّ در كامل الزيارات، صحيح نيست؛ زيرا كلمه «امام» يا «امام عادل» دراين دو خبر، اگر چه برگشت و انصراف به امام معصوم و منصوب از طرف خداوند دارد، اما دراين ظهور ندارد كه معصوم بودن يا منصوب بودن از طرف خدا در مورد كسى كه اذنش درجهاد شرط است معتبر و لازم باشد. اين احتمال جدى وجود دارد كه اذن امامان درجهاد از اين جهت شرط شده است كه رهبرى برحق حكومت اسلامى‌را به عهده داشته‌اند؛ پس اگر فرض شود كه اين گونه رهبرى مثلا براى فقيه عادل نيز ثابت است، بايد بگوييم كه اقدام به جهاد با اذن فقيه نيز جايز است و با وجود اين احتمال، نمى‌توان به اين دو خبر استدلال كرد و از مفاد ديگر ادله باب بايد پيروى كنيم.

٦. عبدالملك بن عمرو مى‌گويد:

قال لي ابوعبداللّه‌(ع): يا عبدالملك ما لي لا أراك تخرج إلى هذه المواضع التى يخرج إليها أهل بلادك؟ قال: قلت: و أين؟ فقال: جدّة و عبّادان و المصيصة و قزوين،فقلت: انتظارا لامركم و الاقتداء بكم، فقال: إي و اللّه‌ لوكان خيرا ما سبقونا إليه، قال: قلت له: فانّ الزيديّة يقولون: ليس بيننا و بين جعفر خلاف إلاأنّه لا يرى الجهاد، فقال: أنا لا اراه؟! بلى و اللّه‌ إنّي لاراه، و لكن