فقها آن را معامله اى جداى از بيع شمرده‌اند. به نظر اين عده، تقسيم، معامله اى مستقل از عقود معيّن است ودليل اعتبار آن، عمومات و اطلاقاتى است كه در باب معاملات مى‌توان بدان تمسّك كرد.

گفتار دوم ـ اركان و آثار قرارداد انتقال مالكيت زمان بندى شده(تايم شر)

درمباحث گذشته بيان شد كه قرارداد تايم شر يا انتقال مالكيت زمان بندى شده را بايد قراردادى مستقل از عقود معيّن دانست و با توجّه به ماده ده قانون مدنى و نيز اصل آزادى قراردادها در فقه مى‌توان صحت و نفوذ آن را اثبات كرد. دراين گفتار به بيان اركان و آثار اين قرارداد مى‌پردازيم.

الف) اركان وويژگى‌هاى قرارداد تايم شر

چنان كه درمقدمه اين نوشتار مذكور افتاد در قرارداد تايم شر، مالك عين، مالكيت آن را به چند نفر انتقال مى‌دهد، به گونه اى كه در يك دوره مشخّص ـ مثلا يك ساله ـ هركدام از اين افراد درمدت زمان معين و محدودى مالك عين مزبور هستند. بر اين اساس ويژگى‌هاى چنين قراردادى را مى‌توان به شرح زير بر شمرد:

١.مشخّصه اصلى اين قرارداد، انتقال مالكيت ازمالك به ديگرى است بنا براين آن را بايد در گروه قراردادهاى تمليكى قرارداد.

٢. دراين قرارداد، عين به ديگرى تمليك مى‌شود و منافع به تبع عين انتقال مى‌يابد بنابر اين گر چه از جهت زمان بندى و مدت دار بودن به اجاره شباهت دارد، امّا تفاوت درتمليك، باعث تمايز آن از اجاره شده است.

٣. اگر چه درنهايت، عين به چند نفر منتقل مى‌شود، امّا اين بدان معنا نيست كه همه آنها به طور موازى و همزمان مالك عين باشند، بلكه درهرزمانى فقط يك نفر مالك آن است و همين مشخّصه باعث تفاوت آشكار اين قرارداد با بيع مشاع مى‌گردد.

٤. مالكيت هر شخص درحقيقت يك مالكيّت موقّت و محدود است زيرا عين، هيچ