به امام صادق(ع) عرض كردم: من خواب ديدم كه به شما مى‌گويم: جنگيدن دركنار امامى‌كه اطاعتش واجب نيست حرام است؛ مثل خوردن مردار و خون و گوشت خوك، و شما به من فرموديد: بلى همين طور است. حضرت صادق(ع) فرمود: همين طور است؛ همين طور است.

دلالت اين روايت برحرمت جهاد همراه با امامى‌كه واجب الاطاعه نيست، روشن است و مراد از امام واجب الاطاعه، امام معصوم(ع) است به گواهى اخبار زيادى كه درميان آنها اخبار معتبر وجود دارد. پس جهاد دركنار غير امام معصوم حرام است و عموميت اين خبر همه زمان‌ها و همه غير معصومان را در بر مى‌گيرد. بنابراين، جنگيدن درزمان غيبت امام معصوم(ع) حتى دركنار فقيه عادل كه رهبرى دولت اسلامى‌را به دست بگيرد، جايز نيست تا چه رسد به موءمنان عادل.

اشكال: وقتى درزمان غيبت، بنيان گذارى دولت اسلامى، شرعى و جايز باشد ناچار اين دولت بايد رهبر داشته باشد و بايد درامور مربوط به اداره كشور، از او اطاعت شود و گرنه رهبرشرعى نخواهد بود؛ زيرا لازمه رهبرى اطاعت از اوست و اين رهبر، امام محسوب مى‌شود و فرمانبرى از او واجب خواهد بود. بنابراين اگر فقيهى عادل بار مسوءوليت رهبرى را به دوش بكشد يا هر فرد عادل ديگر از ميان موءمنان برازنده و صالح ـ درصورتى كه فقيه پيدا نشود ـ درزمان غيبت اقدام به بنيان‌گذارى دولت اسلامى‌كند، او امام محسوب مى‌شود و فرمانبرى از او واجب است؛ پس جهاد دركنار او جهاد در كنار امام واجب الاطاعه است و دليل تحريم شامل آن نيست.

(١٨) وسائل، باب١٢ از ابواب جهاد با دشمن، حديث١؛ كافى، ج٥، ص٢٣و ٢٧؛تهذيب، ج٦، ص١٣٤، ح٢.