شمشيرها براى جهاد يا دفاع از شرّ كافران و مشركان است و يكى براى جهاد با گردنكشان و ستمگران و پنجمى‌شمشيرقصاص است كه بيرون كشيدن آن شمشير از غلاف، حقّ صاحبان خون و اولياى مقتول است و حكم به جواز قصاص، به امامان معصوم(ع) مربوط مى‌شود.

ظاهر اين كه خداى متعال پيامبر را با اين شمشيرهاى پنجگانه مبعوث كرده اين است كه اختيار همه اين شمشيرها ـ چه از جهت حكم و چه از نظر به كاربردن ـ به آن حضرت موكول شده است. فرموده حضرت در مورد شمشير پنجم كه :«سلّه إلى غيرنا وحكمه إلينا» نسبت به شمشيرهاى چهارگانه ديگر، آن ظهور را تأكيد مى‌كند و شمشيرپنجم را كه از بقيّه استثنا كرده، تنها درمورد به كار بردن آن شمشير و كشيدن آن است.

خلاصه، ظاهر اين كلام ـ كه نزديك به صراحت است ـ اين است كه اختيار كشيدن اين شمشيرهاى چهارگانه و استفاده از آنها با پيامبر خدا و امامان معصوم(ع) است. پس كشيدن هركدام از آنها و به كاربردن آن شمشيرها بدون اذن آن بزرگواران جايز نيست و اين عبارت ديگر از عدم جواز جهاد به جز با اذن و اجازه معصومان(ع) است.

منصفانه است كه بگوييم: اگر چه اين حديث دلالت مى‌كند براين كه اختيار به كاربردن آن چهار شمشير با امامان معصوم(ع) است، اما ظهور ندارد دراين كه به كار بردن اين شمشيرها شخصا به امامان موكول شده است؛ بلكه اگر دليل داشته باشيم براين كه درزمان غيبت، بنيان‌گذارى دولت اسلامى‌به رهبرى فقيه عادل يا موءمنان برازنده جايز است، دلالت اين حديث برعدم جواز كاربرد اين شمشيرها براى رهبر اسلامى‌پذيرفته نيست؛ بلكه لازم است درمورد او از عموماتى كه در باره جهاد با كفّار و مشركان آمده است پيروى كنيم. والله العالم.

به عبارت ديگر مى‌توان گفت: امامان معصوم(ع) عناوين و اوصاف متعددى دارند مانند عصمت و نيز مانند رهبرى برحق دولت اسلامى‌و... اگر چه خبر حفص دلالت مى‌كند براين كه به كار بردن شمشيرهاى چهارگانه به

امامان معصوم واگذار شده است، اما اين خبر ظهورى ندارد دراين كه اين واگذارى به شخص آنان يا به جهت

عصمت آنها يا به