فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٩ - جهاد ابتدايى در عصر غيبت آیت الله محمّد موءمن
بدون اذن امام جايز نيست حتى اگر فرض شود دولت برحق اسلامىبه دست فقيه عادل بنيانگذارى شده باشد.
پيشتر تمام بودن دلالت خبر بشير و صحيحه ابن مغيره و كامل بودن سند صحيحه را نيز بيان كرديم و مقتضاى قاعده اين است كه عموماتى كه جهاد ابتدايى را تجويز مىكند با روايات ياد شده تخصيص خورده و روايات مطلق با اين روايات مقيد شود.
دلايل جواز جهاد ابتدايى
در برابر اخبارمذكور، اخبار ديگرى برجواز جهاد ابتدايى دلالت مىكند، هرگاه فردى از نيكان و پرهيزكاران كه جز به پاداشتن احكام و حدود خدا هدف ديگرى نداشته ودر امر جهاد و معاشرت با سربازان و جنگجويان و اسيران جنگى رفتار شرعى و اسلامىرا پيش گيرد، رهبرى جهاد را برعهده داشته باشد.
١. موثقه سماعه دركافى از امام صادق(ع) :
عباد بصرى درراه مكه خدمت على بن حسين(ع) رسيد. به حضرت عرض كرد: جهاد و سختىهاى آن را ترك كردى و به حجّ آسان روى آوردى! خداى عزوجل مىفرمايد: {إنّ اللّه اشترى من الموءمنين أنفسهم و أموالهم بأنّ لهم الجنّة يقاتلون في سبيل اللّه فيقتلون و يقتلون وعدا عليه حقّا في التّوراة و الانجيل و القرآن و من أوفى بعهده من اللّه فاستبشروا ببيعكم الّذي بايعتم به و ذلك هو الفوز العظيم} ( توبه، آيه١١١)؛ خداوند جانها و اموال موءمنان را خريدارى كرده كه در برابر، بهشت براى آنها باشد؛ به اين گونه كه درراه خدا پيكار كنند، بكشند و كشته شوند. اين وعده حقى است براو، كه درتورات و انجيل و قرآن ذكر فرموده. چه كسى وفادارتر از خدا به عهدش است؟ اكنون بشارت باد برشما به داد و ستدى كه با خدا كرده ايد و آن همان پيروزى بزرگ است.»
آن گاه على بن حسين(ع) به او فرمود: آيه را ادامه بده و به پايان ببر. او نيز