هـ) زمانى كه اميرالموءمنين مردم را به جنگ با اصحاب جمل فراخواند با خبرشد كه ابوموسى اشعرى ـ كارگزار امام دركوفه ـ مردم را از حركت به سوى آن حضرت باز مى‌دارد[و آنها را سست مى‌كند؛ اين بود كه [درنامه اى به او نوشت:

سخنى از تو به من رسيده كه هم به سود تو و هم برضد توست! (٧٧)

شايد منظور از عبارت «هم به سود تو و هم برضد توست» اين باشدكه تشويق مردم به نشستن و بازماندن، در ظاهر به سود توست اما در واقع به زيان تو مى‌باشد؛ و چه بسا اشعرى اين مطلب را از على(ع) پنهان داشته و به همين جهت آگاهى آن حضرت از اين امر مى‌بايد از راه تجسّس و تفتيش ممكن شده باشد.

و) وقتى على(ع) فهميد منذر بن جارود عبدى در بخشى از اختياراتى كه به وى داده پيمان شكنى و خيانت كرده به او نوشت:

شايستگى پدرت بى جهت مرا به تو اميدوار كرد و فريفت و گمان كردم تو از روش او پيروى مى‌كنى و راه او را در پيش مى‌گيرى؛ امّا ناگاه از تو خبر رسيد كه از روى هوى و هوس فرمان برى را به كنارى نهاده و براى آخرت خويش توشه اى باقى نگذاشته اى . (٧٨)

شايد سخن آن حضرت «ناگاه از تو خبررسيد» درپى خبررسانى جاسوسان امام بوده باشد.

ز) هنگامى كه به اميرالموءمنين خبر رسيد كه محمدبن ابوبكر ـ كارگزار آن حضرت درمصر ـ از بركنارى خويش و جايگزينى مالك اشتر غمگين و اندوهناك گشته، به وى چنين نوشت:

(٧٦) نهج البلاغه، ص٤١٥، نامه٤٤.
(٧٧) همان، ص٤٥٣، نامه٦٣.
(٧٨) نهج البلاغه، ص٤٦١، نامه٧١.