ياكميل! لو[ أرأيت لو ـ خ بحار]لم يظهر نبيّ و كان في الارض موءمن تقيّ لكان [أكان‌ـخ بحار [في دعائه إلى اللّه‌ مخطئا أو مصيبا؟ بل [بلى ـبحار]واللّّه مخطئا، حتى ينصبه اللّه‌ عزّوجلّ لذلك ويوءهله له [ياكميل! الدين للّه‌، فلا تغترّنّ باقوال الامّة المخدوعة الّتى قد ضلّت بعد ما اهتدت، وانكرت و جحدت بعد ما قبلت ـ بحار[ ياكميل! الدين للّه‌، فلا يقبل اللّه‌ من أحد القيام به الا رسولا أو نبيّا أو وصيّا، ياكميل! هي نبوّة و رسالة وإمامة، وليس بعد ذلك الا موالين متبعين أو عامهين مبتدعين، إنّما يتقبل اللّه‌ من المتقين؛ (٣٠)

اى كميل، جهاد و جنگ جايز نيست مگر با امام عادل. غنيمت جنگى نيست مگر با رهبر فاضل.

اى كميل، اگر پيامبرى ظهور نمى‌كرد و در روى زمين موءمنى پرهيزكار وجود مى‌داشت، دردعوت به سوى خدا به خطا مى‌رفت يا بر صواب مى‌بود؟ به خدا قسم به خطا مى‌رفت مگر اينكه خدا او را براى اين كار نصب كند و اهليت به او بدهد.

اى كميل، دين براى خداست پس با حرف‌هاى امت فريب خورده كه پس از هدايت، گمراه شدند و پس از قبول حق، آن را انكار كردند گول مخور.

اى كميل، دين از آن خداست خدا از كسى گردانندگى امردين را نمى‌پذيرد مگر اين كه او رسول يا پيامبر يا جانشين و وصى پيامبر باشد.

اى كميل، آنچه حق است نبوت و رسالت و امامت است. غير از اينها ساير مردم يا دوستداران و پيروان آن هستند يا سرگردانان و بدعت گذاران و خداوند فقط عمل پرهيزكاران را مى‌پذيرد.

اين روايت در دلالت براين كه مراد از امام، امام معصوم است و در چگونگى دلالت همانند خبركامل الزيارات است؛ بلكه روشن تر از آن است؛ چرا كه دراين روايت، امام با وصف عادل ذكر شده وديگر اين كه درفقرات بعدى، گاهى امامت معادل نبوت و رسالت

(٣٠) تحف العقول، ص١٧٥ ؛ بحار، ج٧٧، ص٢٧٤.