ومى بايد كه درافعال و اذكار تابع امام باشد و هيچ چيزى را پيش از وى به فعل نياورد و اكر بعضى از اذكار پيش ازامام واقع شود و قدر واجب را بعداز ذكر امام به جاى آورد ظاهرا خللى درنماز او به هم نمى‌رسد.

واكر فراموش كرده سر،پيش از امام ازركوع يا سجود بردارد ظاهرا عود كردن به ركوع و سجود با امام اوجه از ايستادن است و همچنين اگر پيش از امام ركوع يا سجود نسيانا كند سر برداشتن و با امام عود كردن ظاهرا اوجه است اگر چه احوط درصورتين اعاده نماز است.

و اكر متعمّدا سرپيش از امام از ركوع يا از سجود بردارد جمعى چنين ذكر كرده‌اند كه صبر مى‌كند تا امام سر بردارد و به متابعت امام عود به ركوع و سجود نمى‌كند و نمازش صحيح است نظر به روايت مطلقه كه متضمّن آن است كه چون مقتدى پيش از امام سر از ركوع بردارد عود نمى‌كند و دراين دغدغه تمام هست و بطلان نماز او خالى از قوّتى نيست.ونحو اين است پيش از امام متعمدا ركوع يا سجود كردن.

و برتقدير عدم بطلان عود كردن به ركوع و سجود همچنانچه ناسى مى‌كرد ظاهرا اوجه باشد.

واكر صالح امامت مسافر باشد و مقتدى حاضر، بهتر آن است كه اكر امام حاضرى به هم رسد به مسافر اقتداء نكند و اكر امام حاضر به هم نرسد دور نباشد كه اقتداء به مسافر كردن بهتر از فرادى باشد.

واكر امام را قدرت بر اخراج حرفى از مخرج نباشد ظاهرا احوط آن است كه قادر بر اخراج آن حرف از مخرج به او اقتدا نكند و اكر چه او نيز حرفى ديكر را از مخرج نتواند بيرون آورد.

واكر امام منحصر در شخصى باشد كه ممنوع از طهارت به آب باشد و تيمّم كند ظاهرا اقتداء متطهّر به آب به او قصورى نداشته باشد و اكر متطهّر به آب به هم رسد اقتداء به او ظاهرا بهتر است .

وظاهرا اقتداء به امام اعمى قصورى نداشته باشد و اكر بصير به هم رسد ظاهرا اقتداى به او اولى است.و ظاهرا اقتداى صحيح به صاحب فالج و قائم به قاعد نيكونيست و همچنين امامت مقيّد به مطلق از قيد.وظاهرا كه منع از امامت اغلف مقيّد