جهاد گاهى براى دعوت به اسلام و گاهى براى دفاع انجام مى‌گيرد؛ مثل اين كه دشمن برمسلمان‌ها هجوم آورد. نوع اوّل جهاد بدون اذن امام عادل يا اذن كسى كه امام او را مأمورجهاد كرده باشد، جايز نيست. نوع دوم مطلقا واجب است. احمد گويد: نوع اوّل جهاد با هر امام واجب است؛ خواه امام نيكو كار باشد يا تبهكار.

درهمان كتاب در بحث مرابطه مى‌گويد:

مرابطه و آماده باش براى جهاد، درحال ظهور امام(ع) مستحب موءكد است؛ اما در زمان غيبت امام نيز مستحب است؛ ليكن مستحب غير موءكد است؛ زيرا مرابطه،جنگ را به همراه ندارد؛ بلكه براى نگهبانى و آگاه سازى است و اين عمل درحال غيبت، مشروع است... با توجه به اين مطلب، اگر كسى درحال ظهور امام با اذن آن حضرت آماده جهاد شد و امام به او اجازه جنگيدن داد، جهاد براى او جايز مى‌شود و اگر امام پنهان و غايب باشد يا اجازه جهاد ندهد، براى او آغاز به جهاد، جايز نيست؛ بلكه وظيفه او جلوگيرى كفار از ورود به شهرهاى اسلامى‌است.

عبارت‌هاى علامهحلّى تقريبا صراحت دارد بر اين كه در جهاد ابتدايى اذن امام معصوم معتبر است. وى «امام» را به عنوان ظاهر و پنهان توصيف كرد كه اين توصيف درحقيقت صراحت دارد كه مراد از «امام» امام معصوم(ع) است؛ چنان كه قبلا بيان كرديم.

٨. درتحرير، همان مطالب درمنتهى را عينا آورده است. ر.ك: فصل اول، بخش جهاد، بند «يج» و «كا».

٩. درقواعد، پايان مقصد اوّل كتاب جهاد مى‌خوانيم:

مرابطه فضيلت زياد دارد. مرابطه اين است كه براى تقويت مسلمان‌ها عليه كفار در مرزها بنشينند. درمرابطه اذن امام شرط نيست؛ زيرا جنگ را در برندارد؛بلكه براى نگهبانى مرزها و آگاه سازى است.