خلاصه، اين اخبار مستفيض ـ كه در لابه لاى آنها اخبار معتبر وجود دارد ـ آشكارا دلالت مى‌كنند بر اين كه آنان كه اطاعتشان واجب است فقط امامان معصوم هستند كه به خبرهاى آسمان‌ها و زمين آگاهند و آنها پاكان و نيكانند و به نافرمانى از خدا دستور نمى‌دهند. پس امام مفترض الطاعه كه در حديث بشير آمده ـ كه با غير او نمى‌توان جهاد كرد ـ تنها امام معصوم(ع) است.

پس درزمان غيبت امام معصوم(ع) جنگيدن دركنار غير معصوم، هركس كه باشد، اگر چه فقيه عادلى باشد كه دولت اسلامى‌را رهبرى كند، همانند خوردن مردار و خون و گوشت خوك حرام است.

انصاف اين است كه دلالت خبر بشير برحرمت جهاد دركنار غير معصوم كاملا رسا و تمام و بى اشكال است. اطلاق اين خبر آن صورتى را نيز در برمى‌گيرد كه جهاد زير پرچم دولت اسلامى در زمان غيبت باشد.

اما سند اين خبر ضعيف است؛ زيرا بشير دهّان درهردو سند توثيق نشده است؛ ازاين گذشته سند اوّل مرسل است.

به فرض كه مشهور به مضمون اين خبر فتوا داده باشند، ليكن معلوم نيست استناد آنان به اين خبر باشد شايد مستند آنان اخبار ديگرى باشد كه درادامه، آن اخبار را مى‌آوريم.

تنها انطباق فتواى مشهور بريك خبر ـ تا يقين نكرده باشيم كه آنها به آن خبر استناد كرده‌اند ـ سبب جبران ضعف سند خبر نمى‌شود.

٢. صحيحه عبدالله بن مغيره:

حدثنى أبي عن أهل بيته عن آبائه(ع) أنّه قال لبعضهم [له بعضهم‌ـخ ئل]: إنّ في بلادنا موضع رباط يقال له: «قزوين»، و عدوّا يقال له: «الديلم»، فهل من جهاد أو هل من رباط؟ فقال: عليكم بهذا البيت فحجّوه، فاعاد عليه الحديث، فقال: عليكم بهذا البيت فحجّوه، أما يرضى أحدكم أن يكون في بيته ينفق على عياله من طوله ينتظر امرنا، فان أدركه كان كمن شهد رسولاللّه‌(ص) بدرا، وان مات منتظرآ لامرنا كان كمن كان مع قائمنا(ع)