بقيه آيه را تلاوت كرد: {التّائبون العابدون الحامدون السّائحون الرّاكعون السّاجدون الآمرون بالمعروف والنّاهون عن المنكر والحافظون لحدوداللّه‌ و بشّر الموءمنين} ( توبه، آيه ١١٢)؛ آنان توبه كنندگان، عابدان، سپاس گزاران، سياحت كنندگان، ركوع كنندگان، سجده گذاران، دعوت كنندگان به معروف، نهى كنندگان از كارهاى بد و منكر، حافظان و نگهدارندگان حدود الهى هستند. به اين گونه موءمنان بشارت و مژده ده.»

آن گاه امام على بن حسين(ع) فرمود: وقتى افرادى با اين صفات را پيدا كنيم، جهاد همراه با آنها برتر از حج است. (٣٣)

در وسائل الشيعه آمده است:

اين خبر را طبرسى در احتجاج به صورت مرسل نقل كرده است و علىّ بن ابراهيم در تفسيرش مثل اين روايت را از پدرش و او از استادانش و آنها از امام عليّ بن حسين(ع) نقل كرده‌اند. (٣٤)

وسائل الشيعه اين حديث را به نقل از صدوق دركتاب من لايحضره الفقيه به صورت مرسل، آورده است.

دلالت اين روايت بر جواز جهاد ابتدايى به اين بيان است:اگر چه آيه دوم دلالت نمى‌كند براين كه دارا بودن اين اوصاف در آيه، ملاك جواز اقدام به جهاد است، اما اين كه امام(ع) پس از تلاوت اين آيه فرمود: «وقتى چنين افرادى را با اين صفت‌ها پيدا كنيم، جهاد همراه با آنها برتر از حج است»، اين كلام دلالت آشكار براين ملاك دارد و مى‌رساند كه جهاد كردن همراه جهادگرانى با اين صفات، بهتر از حج است و ظاهر كلام اين است كه برترى جهاد نسبت به حج، فقط به اين بستگى دارد كه گردانندگان جهاد، داراى همه اوصافى باشند كه درآيه آمده است.

(٣٣) فروع كافى، ج٥، كتاب جهاد، باب الجهاد الواجب مع من يكون، ص٢٠، چاپ دارالتعارف للمطبوعات، بيروت.
(٣٤) وسائل، باب٤٤، از ابواب وجوب حج، ح٢.