حضرت با صراحت حكم كرده است كه جهاد بدون وجود امام صورت نمى‌گيرد؛ بنابراين جنگيدن با كفار بدون حضور امام، جهاد شمرده نمى‌شود و نفى تحقق حقيقت جهاد كه همراه با غير امام صورت بگيرد اگر چه به تنهايى ملازمت با حرمت جهاد با غير امام(ع) را ندارد و شايد هم درآن زمان جايز بلكه مطلوب بوده است، اما ادعاى اين كه روايت عرفا ظهور در نفى جواز جهاد با غير امام دارد، بعيد نيست.چنان كه لفظ «امام» ظاهرا انصراف به امام معصوم دارد؛ خواه اين لفظ مطلق آورده شود ـ مثل اين جا ـ و خواه مقيد به وصف عدالت باشد.

گواه اين مدّعا اخبار زياد در شأن امامان و امامت است؛ مثل اين روايت:

إنّ الامام هو المنتجب المرتضى، والهادي المنتجى، والقائم المرتجى، اصطفاه اللّه‌ بذلك، واصطنعه على عينه في الذرّ حين ذرأه؛ (٢٧)

امام كسى است كه از طرف خدا انتخاب شده است و راهنماى مردم و پناهگاه عموم و جايگاه نجات خلق است. امام كسى است كه حق را به پا مى‌دارد و محلّ اميد است. خداوند او را براى اين كار برگزيده و درعالم ذرّ، خدا او را براى اين مسوءوليت آفريده است.

نيز مانند اين روايت:

الامام المطهر من الذنوب، والمبرّأ من العيوب. (٢٨)

امام از گناهان، پاك و از عيب‌ها منزّه است.

و مانند روايت زير:

(٢٦) وسائل، باب٤٢ از ابواب وجوب حج، ح١٧.
(٢٧) اصول كافى، ج١، ص٢٠٠.
(٢٨) همان، ص٢٠٤.