و پس از شهادت آن مرد هيچ لشكرى از آسمان بر قوم او نفرستاديم تا از آنان انتقام گيرند، و پيش‌تر نيز براى نابود كردن تكذيب‌كنندگان لشكرى فرونفرستاديم. (٢٨)
وسيله نابودى آن قوم، تنها يك صيحه بود، كه ناگهان همگى خاموش شدند. (٢٩)
اى دريغا بر اين بندگان، كه هيچ پيامبرى برايشان نيامد مگر اين‌كه پيوسته او را مسخره مى‌كردند. (٣٠)
آيا درنيافته‌اند كه چه بسيار نسل‌ها را پيش از آنان هلاك كرديم؟ آيا ندانسته‌اند كه هم‌اكنون گرفتار كيفر الهى‌اند و نمى‌توانند به سوى اينان بازگردند؟ (٣١)
و جز اين نيست كه همه بندگان در پيشگاه ما گردآورى مى‌شوند و در روز قيامت براى حساب و جزا احضار مى‌گردند. (٣٢)
و همين زمين مرده براى آنان آيت و نشانه‌اى بر ربوبيّت خداست كه آن را با رويش گياهان زنده كرديم و از آن دانه‌اى برآورديم كه از آن مى‌خورند. (٣٣)
و بوستان‌هايى از درختان خرما و انگور در آن قرار داديم و چشمه‌ها در آن برشكافتيم؛ (٣٤)
تا از ميوه آن بوستان‌ها كه خدا پديد آورده و دست‌هايشان آن را به عمل نياورده است بخورند؛ پس چرا خدا را با اقرار به ربوبيت او و اظهار بندگى در برابرش، سپاس نمى‌گويند؟! (٣٥)
منزّه است آن‌كه همه جفت‌ها را آفريد؛ از گياهان و حيواناتى كه زمين آنها را مى‌روياند و پديد مى‌آورد، و از آدميان و آفريدگانى كه بدانها آگاهى ندارند؛ او همه را به صورت نر و ماده آفريد. (٣٦)
و براى آدميان نشانه‌اى ديگر بر ربوبيت و يكتايى خدا در تدبير امر آسمان‌ها همين شب است كه روز را از آن به‌در مى‌آوريم و ناگهان آنان دوباره در تاريكى فرومى‌روند. (٣٧)
و خورشيد آيت و نشانه‌اى ديگر است كه پيوسته روان است تا آن‌گاه كه با فرارسيدن اجلش به استقرار و سكونى كه براى آن تعيين شده است برسد. اين، اندازه‌گيرى خداوندى است كه هيچ‌كس و هيچ‌چيز بر او فايق نمى‌آيد و به همه مصلحت‌ها داناست. (٣٨)
و براى حركت ماه منزل‌هايى (بيست و هشتگانه) را به اندازه معين كرديم. ماه اين منزل‌ها را مى‌پيمايد تا به جايگاه نخست خود بازگردد و بسان چوب خوشه نخل كه ديرى از آن گذشته و منحنى شده است [به صورت هلال‌] ديده شود. (٣٩)
نه خورشيد را مى‌سزد كه ماه را دريابد و نه شب بر روز پيشى‌گيرنده است؛ هريك از اينها و ديگر ستارگان چون ماهيان دريا در مدارى شناورند. (٤٠)