و مقدر نيست كه همه گنهكاران در دنيا كيفر شوند؛ اگر خدا همه مردم را به سزاى گناهانى كه انجام داده‌اند مؤاخذه مى‌كرد، بر روى زمين هيچ جنبنده‌اى باقى نمى‌گذاشت ولى كيفر آنان را تا سرآمدى معين به تأخير مى‌اندازد و به آنان مهلت مى‌دهد، و وقتى اجلشان فرارسيد، آنان را به سزاى گناهانشان مؤاخذه مى‌كند، چرا كه خدا به بندگان خود بينا و به رفتارشان داناست. (٤٥)
سوره يس/ ٣٦
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
يا. سين. (١)
سوگند به قرآن حكمت آميز، (٢)
كه تو يقينا از جمله كسانى هستى كه به رسالت فرستاده شده‌اند. (٣)
به قرآن سوگند كه تو بر راهى راست قرار دارى؛ راهى كه به خدا منتهى مى‌شود و تو را به نيكبختى مى‌رساند. (٤)
قرآن از جانب خداى شكست‌ناپذير مهربان، نازل شده است؛ پس او بر منكران آن پيروز و بر باوردارندگان آن رحمت‌آورنده است. (٥)
تو را به رسالت برانگيخت و قرآن را فروفرستاد تا مردمى را كه پدرانشان به وسيله هيچ پيامبرى بيم داده نشدند و ازاين‌رو در غفلت و بى‌خبرى به سر مى‌بردند، از عذاب الهى بيم دهى. (٦)
قطعا آن سخن (وعده عذاب دوزخ) درباره بيشترشان تحقق يافته است؛ ازاين‌رو اين مشركان ايمان نخواهند آورد؛ (٧)
چرا كه بر گردن‌هايشان غل‌هايى نهاده‌ايم و دست‌هايشان را با آن غل‌ها بر گردن‌هايشان بسته‌ايم. آن غل‌ها تا چانه‌هايشان كشيده شده و تمام گردنشان را پوشانده و سرهايشان رو به بالا قرار گرفته است، بدين سبب پيش روى خود را نمى‌بينند و راه راست را نمى‌يابند. (٨)
و ما از پيش‌روى آنان حجابى و از پشت سرشان حجابى قرار داده‌ايم، به‌گونه‌اى كه اطرافشان را پوشانده‌ايم، ازاين‌رو نمى‌بينند و هدايت نمى‌شوند. (٩)
آرى، بر آنان يكسان است چه بيمشان بدهى يا بيمشان ندهى؛ آنها ايمان نمى‌آورند. (١٠)
اينان كه غل‌ها بر گردن دارند و در حجابند، از هشدارهاى تو بهره‌اى نمى‌برند و چنانند كه گويى هشدارشان نداده‌اى. تو فقط كسى را هشدار مى‌دهى و هشدار تو براى او سودمند است كه قرآن را تصديق كند و به سمت و سوى آن گرايد و از خداى رحمان كه براى او در حجاب است، بهراسد و در عين حال به رحمتش اميدوار باشد. چنين كسى را به آمرزش گناهان و بهشت كه پاداشى ارجمند است نويد ده. (١١)
ما خود، مردگان را براى كيفر و پاداش زنده مى‌كنيم و كارهاى نيك و بدى را كه در دوران زندگى پيش فرستاده‌اند و نيز سنت‌هاى شايسته و ناشايستى را كه از خود در ميان مردم به جاى گذاشته‌اند، همه را در كتابى ثبت مى‌كنيم، و ما هرچيزى را در لوح محفوظ كه پيشواى خلايق است و مقدّرات حتمى آنها را به روشنى دربر دارد، برشمرده و ثبت كرده‌ايم. (١٢)