ياد كن روزى را كه خداوند همه آنان (فرشتگانى كه پرستش مى‌شدند و پرستشگران آنان) را گرد مى‌آورد، سپس به فرشتگان مى‌گويد: آيا از اين‌كه اينان شما را مى‌پرستيدند، خرسند بوديد. (٤٠)
فرشتگان مى‌گويند: خداوندا، ما تو را از هركاستى و از اين‌كه تو را شريكى باشد، منزّه مى‌شمريم؛ تو ولىّ ما هستى نه آنان؛ ما هيچ‌گاه از اين‌كه آنان ما را عبادت مى‌كردند، خشنود نبوده‌ايم. آنان جنيان را مى‌پرستيدند و جنيان به اين پرستش شادمان بودند. آنان بيشترشان به جنيان ايمان داشتند. (٤١)
پس امروز براى شما آشكار شد كه هيچ‌كدام براى ديگرى نه سودى را در اختيار داريد تا آن را فراهم آوريد و نه مالك زيانى هستيد تا آن را دفع كنيد؛ و امروز به كسانى كه با شرك ورزيدن خود ستم روا داشتند، مى‌گوييم:
عذاب آتش را بچشيد؛ همان آتشى كه پيوسته آن را دروغ مى‌شمرديد. (٤٢)
و هنگامى كه آيات روشن و ترديدناپذير ما بر آنان تلاوت شود، سران شرك به پيروان خود مى‌گويند: محمّد پيامبر نيست، او مردى است كه مى‌خواهد شما را از آنچه پدرانتان از ديرباز مى‌پرستيدند بازدارد.
و نيز مى‌گويند: اين چيزهايى كه آنها را كلام خدا مى‌نامد، جز سخنى دروغ كه بر خدا بافته شده چيزى نيست. و كسانى كه كافر شدند، درباره اين قرآن سراسر حق- آن‌گاه كه به ايشان رسيد- گفتند:
اين جز افسونى آشكار نيست. (٤٣)
اين مشركان، حق آشكار را به پيروى از هواى خويش افسون مى‌خوانند و بر ادّعاى خود برهانى ندارند، زيرا ما به آنان كتاب‌هايى آسمانى نداده‌ايم كه آنها را فراگيرند و بتوانند حق را از باطل تشخيص دهند؛ و پيش از تو پيامبرى كه بيمشان دهد به سويشان نفرستاده‌ايم تا حقايق را بيان كند و آنان به استناد تعاليم او درست را از نادرست بازشناسند. (٤٤)
كسانى هم كه پيش از اين مشركان بودند آيات ما را دروغ شمردند، در حالى‌كه اينان به يك دهم امكاناتى كه به آنان داده بوديم نرسيده‌اند. آنان رسولان ما را تكذيب كردند و گرفتار عذاب شدند؛ پس [بنگرند كه‌] عقوبت من چگونه بود؛ آن‌گاه دريابند كه كيفر دادن اينان به راستى آسان است. (٤٥)
به مشركان بگو: من شما را فقط يك پند مى‌دهم و بدان توصيه مى‌كنم، و آن اين‌كه به خاطر خدا، دوتادوتا، يا يكى‌يكى به‌پا خيزيد، آن‌گاه درباره پيامبر بينديشيد. هيچ نوع جنونى دامنگير او نيست. شما او را خوب مى‌شناسيد؛ سال‌ها همراه و همنشين شما بوده است. او جز پيامبرى نيست كه پيش از فرارسيدن عذابى سخت، شما را از آن بيم مى‌دهد. (٤٦)
بگو: هرپاداشى كه در برابر رسالت خود از شما خواسته‌ام مال خودتان باشد. من مزدى از شما نخواسته‌ام و نمى‌خواهم. پاداش من جز بر عهده خدا نيست. او بر هرچيزى شاهد و ناظر است و كار مرا نيز خود نظاره مى‌كند. (٤٧)
بگو: همانا پروردگارم حق را مى‌افكند و به وسيله آن باطل را نابود مى‌كند. او به همه نهانها بسى داناست. (٤٨)