روزى كه آنان به لقاى خدا مى‌رسند، درودى كه از جانب خدا و فرشتگانش نثار آنان مى‌شود «سلام» است كه نويددهنده سلامت و امنيت است، و خداوند براى آنان پاداشى ارزشمند و فراوان آماده كرده است. (٤٤)
اى پيامبر، ما تو را فرستاديم تا بر رفتار و كردار امّت گواه باشى، و مؤمنان را به بهشت و پاداش‌هاى الهى مژده دهى، و كافران و گنهكاران را از عذاب دوزخ بترسانى. (٤٥)
تو را فرستاديم تا مردم را به اذن خدا به سوى او فراخوانى و در راهنمايى آنان به سوى سعادت چراغى تابان باشى. (٤٦)
و به مؤمنان بشارت ده كه براى آنان از جانب خداوند بخششى بزرگ است. (٤٧)
و از كافران و منافقان فرمان مبر، و به آزارشان بى‌اعتنا باش، و براى دفع آن به خدا توكّل كن كه خداوند براى اين‌كه كارها به او واگذار شود كافى است. (٤٨)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هرگاه زنان مؤمن را به نكاح خود درآورديد، سپس پيش از آن‌كه با آنان همبستر شويد طلاقشان داديد، براى شما بر عهده آنان عده‌اى نيست كه بخواهيد روزهاى آن را شماره كنيد. ولى بايد- چنانچه مهريه‌اى براى آنان معيّن نكرده‌ايد- مالى كه از آن بهره برند به آنان بدهيد و به خوبى، بى‌هيچ نزاع و خصومتى، آنان را رها سازيد. (٤٩)
اى پيامبر، ما براى تو آن همسرانت را كه مهرشان را داده‌اى حلال كرديم، و نيز كنيزانى را كه خدا از غنايم جنگى به تو ارزانى كرده و تو مالك آنها شده‌اى، و همچنين دختران عمو و دختران عمه‌ها و دختران دايى و دختران خاله‌هايت را با اين شرط كه همراه تو هجرت كرده باشند. و اگر زنى مؤمن خود را بدون تقاضاى مهريه، به پيامبر ببخشد و پيامبر بخواهد او را به همسرى بگيرد، ما وى را براى پيامبر حلال كرده‌ايم. البته اين قانون مخصوص توست نه ساير مؤمنان؛ و ما دانسته‌ايم كه درباره زنانى كه ساير مؤمنان به همسرى مى‌گيرند و درباره كنيزانى كه مالك آنها مى‌شوند چه احكامى مقرّر كرده‌ايم؛ [آنچه مقرر داشته‌ايم از روى علم بوده و مؤمنان به رعايت آن موظفند.] اين هفت گروه از زنان را براى تو حلال كرديم تا هيچ مشقت و تنگنايى بر تو نباشد، و خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است. (٥٠)