بگو: به من خبر دهيد، اگر خدا تا روز قيامت شب را بر شما پايدار گرداند، جز خداوند كدامين معبود مى‌تواند حكم او را نقض كند و نورى پديد آورد كه بتوانيد در پرتو آن در طلب معاش برآييد؟ آيا نمى‌شنويد و درنمى‌يابيد؟ (٧١)
بگو: به من خبر دهيد، اگر خدا تا روز قيامت روز را بر شما پايدار گرداند، جز خداوند كدامين معبود مى‌تواند حكم او را بشكند و شبى را براى شما پديد بياورد كه در آن آرامش بيابيد؟
آيا نمى‌بينيد و درنمى‌يابيد؟ (٧٢)
خداوند از پرتو رحمتش شب را براى شما قرار داد تا در آن آرامش يابيد و روز را قرار داد تا در آن از پى روزى كه فضل و بخشش اوست برويد و باشد كه خدا را سپاس بگزاريد. (٧٣)
و ياد كن روزى را كه خداوند ندايشان مى‌دهد و مى‌گويد: كجايند آن شريكان من كه شما آنها را در عبادت و تدبير امور شريك من مى‌پنداشتيد؟ (٧٤)
و در آن روز از ميان هرامتى، گواهى كه ناظر اعمال آنان بوده است بيرون مى‌آوريم، آن‌گاه به آن امت‌ها خواهيم گفت: برهان خود را بر اين پندار كه خداوند شريكانى دارد، ارائه كنيد، ولى آن روز كه روز آشكار شدن حقيقت است خواهند دانست كه خداوند حق است و الوهيّت ويژه اوست، و آنچه به دروغ مى‌بافتند از آنان پنهان مى‌شود و از ذهن‌ها زايل مى‌گردد. (٧٥)
همانا قارون از قوم موسى و از طايفه بنى اسرائيل بود كه به ناحق سلطه‌جويى مى‌كرد و در پى بيدادگرى عليه آنان بود، و ما از گنج‌ها چندان به او داديم كه حمل كليدهاى آنها حتى بر گروهى نيرومند، گران بود؛ آن‌گاه كه مردم طايفه‌اش به او گفتند: به اين دارايى‌ها مسرور و سرمست مباش كه خداوند شادمانان سرمست را دوست ندارد. (٧٦)
با اين ثروتى كه خداوند به تو ارزانى كرده است، در پى دستيابى به سراى آخرت باش و براى آبادانى آن بكوش، و بدان كه بهره واقعى انسان از دنيا آن چيزى است كه براى آخرت او سودمند باشد؛ پس مبادا با ترك انفاق بهره واقعى خود را از ثروت دنيا از كف بدهى! از سر احسان و نيكوكارى انفاق كن؛ همان‌گونه كه خداوند به تو نيكى كرده و بى‌آن‌كه بر او حقى داشته باشى به تو عطا فرموده است. هرگز اين ثروت و شوكت را وسيله فسادجويى در زمين قرار مده، چراكه خداوند فسادگران را دوست ندارد. (٧٧)