و از آسمان آبى به اندازه فروفرستاديم و آن را در دل زمين جاى داديم و قطعا ما بر بردن آن تواناييم. (١٨)
پس براى شما به وسيله آن بوستان‌هايى از درختان خرما و انگور پديد آورديم كه در آنها براى شما ميوه‌هاى فراوان است و از آنها مى‌خوريد. (١٩)
و نيز به وسيله آن درخت زيتون را پديد آورديم كه از كوه سينا برمى‌آيد و ميوه‌اى مى‌روياند كه داراى روغن است و خورشى است براى خورندگان. (٢٠)
به يقين براى شما در دام‌ها (شتر، گاو، گوسفند) نشانه‌اى است بر اين‌كه امور بندگان را ما تدبير مى‌كنيم و به آنان مهربانيم؛ از شيرى كه در شكم آنهاست براى نوشيدن در اختيار شما مى‌نهيم، و نيز براى شما در آن دام‌ها سودهاى بسيار است؛ از آنها بهره مى‌بريد و از گوشتشان مى‌خوريد. (٢١)
و در خشكى بر شتران و در دريا بر كشتى‌ها سوارتان مى‌كنند. (٢٢)
همانا نوح را به سوى مردم زمانش به رسالت فرستاديم. او بى‌درنگ به سراغ آنان رفت و گفت: اى قوم من، خداوند يكتا را بپرستيد. شما را جز او معبودى شايسته پرستش نيست. آيا از كيفر او پروا نمى‌كنيد كه به يكتايى او كفر مى‌ورزيد. (٢٣)
مهتران قومش كه كافر بودند گفتند: اى مردم، اين جز بشرى مانند شما نيست. مى‌خواهد بدين وسيله بر شما برترى جويد. اگر از غيب پيامى به او مى‌رسيد، مى‌بايست به شما نيز كه بشرى مانند او هستيد برسد، و اگر خدا مى‌خواست پيامى به ما برساند، قطعا فرشتگانى را فرومى‌فرستاد. علاوه‌براين، آيين او سابقه‌اى ندارد و ما در ميان پدران نخستين خود نشنيده‌ايم كه اين آيين را برگزيده باشند. (٢٤)
او مردى است كه جنون دامنگيرش شده است، پس تا مدّتى كوتاه در انتظارش باشيد، شايد بهبود يابد يا مرگ به سراغش آيد. (٢٥)
نوح گفت: پروردگارا، من مردم را به عذاب هشدار دادم، ولى آنان عذاب را دروغ شمردند، اينك تو مرا به وسيله همان عذابى كه چون بدان هشدارشان دادم دروغگويم پنداشتند، يارى ده. (٢٦)
پس هنگامى كه خواستيم عذاب بفرستيم، به او وحى كرديم كه آن كشتى را زير نظر ما و برطبق آنچه به تو وحى مى‌كنيم، بساز، و چون حكم ما در مورد نابودى كفرپيشگان در رسيد، و به نشانه عذاب، آب از آن تنور جوشيد، از هرحيوانى، دو تا، يك نر و يك ماده، با كسانت (مؤمنان و خانواده‌ات) جز كسانى از آنان كه پيش‌تر وعده عذاب در حقشان ثابت شده است، در آن كشتى سوار كن، و با من درباره نجات كسانى كه ستم كرده‌اند سخن مگوى، چرا كه آنان غرق خواهند شد و اين مقدر شده است. (٢٧)